Ervaringen
- Bob Lapajian
Een goed begin is het halve werk. Als ik dit gezegde mag toepassen op mijn journalistieke carrière dan ben ik al een heel eind, want ik ben begonnen op de PDOJ. In vijf maanden wordt je daar klaargestoomd als journalist. Gelukkig niet door allerlei boeken over journalistiek te lezen, maar vooral door veel te doen. Mensen opbellen, de straat op en veel schrijven. Alles wat je schrijft wordt voorzien van gedetailleerd commentaar. Dit heeft mij ontzettend geholpen kritisch te kijken naar wat ik schrijf en veel meer vanuit de lezer te denken. Door alle praktijkervaring die je in de opleiding opdoet, is de overgang naar de stage aan het eind van de vijf maanden helemaal niet zo groot meer. De stageplek bij een van de aangesloten kranten is gegarandeerd, ook al zo'n waardevol aspect van de PDOJ. Van waarde vind ik verder het journalistieke netwerk, met het vormen waarvan je op de PDOJ een begin maakt. Kortom: de PDOJ heeft me voorzien van bagage die ik als beginnnend journalist beslist niet had willen missen!
- Natalie Righton
"Wie een goede journalist wil worden moet oefenen in schrijven, schrijven, schrijven. ‘Kilometers maken’, noemde mijn docent journalistiek dat. Bij de PDOJ-opleiding leer je geen ingewikkelde scripties maken, maar schrijven voor gewone lezers van gewone kranten. Hoe overtuig je ze dat ze jouw stuk niet overslaan? Liever nog: Hoe zorg je dat jouw artikel onderdeel wordt van het publieke debat? Iedereen kan leren hoe je een nieuwsverhaal schrijft, maar de PDOJ leert je hoe je de juiste invalshoek voor een artikel kiest, zodat het ook gelezen wordt. Zonder sensatiebelust te worden.
Maar het belangrijkste dat ik heb geleerd bij de PDOJ is misschien wel: schrijven onder tijdsdruk. Je kunt uren op een tekst zwoegen, maar in de praktijk heb je als journalist bij een krant soms maar een half uur om een helder artikel te produceren. Het leuke van de PDOJ is dat je elke dag een ‘nepkrant' maakt. Je hebt een heuse deadline en je stuk moet op tijd binnen zijn. Docent Hans Maas was onverbiddelijk als ik mijn artikel niet op tijd inleverde bij de PDOJ: ‘Denk je dat de persen van de Volkskrant wachten op jouw te laat ingeleverde stuk? Nee? Nou dan! Zorg dat je op tijd bent!’
Inmiddels ben ik de vaste correspondent van de Volkskrant in Afghanistan. Op momenten dat ik niet weet hoe ik een verhaal moet beginnen, denk ik soms terug aan mijn leraar Hans Maas, die zei: ‘Als je niet weet hoe je moet beginnen, visualiseer jezelf dan aan de keukentafel met je moeder. Hoe zou je het verhaal beginnen te vertellen aan haar? Zo begin je je verhaal.’ En zo is het maar net."
- Philip Bronzwaer
"Bij de PDOJ leerde ik in korte tijd de basisvaardigheden van een dagbladjournalist. Door het zelf te doen in plaats van erover te lezen leer je pas echt hoe je een kort nieuwsbericht opstelt, waar je op moet letten wanneer je iemand interviewt of hoe je het beste met een deadline kunt omgaan.Tijdens de stage in het tweede deel van de opleiding kon ik hierdoor vrijwel direct meedraaien op een krantenredactie.
De opleiding zelf heb ik als zeer prettig ervaren. Hoewel het programma intensief is en er hard gewerkt wordt aan de eigen krant, heerst er een losse, informele sfeer zoals die ook op echte redacties vaak bestaat. Een betere manier om je klaar te stomen voor het vak is er niet."
- Judith Spiegel
"Donderdagavond, zeven uur. NRC Next belt, of ik in anderhalf uur een stuk kan maken over de demonstraties. Zondagavond, acht uur. De Belgische krant De Standaard belt of ik een reportage van 500 woorden kan maken over de demonstraties. Ik heb een uur. Villa VPRO belt tussendoor, of ik iets kan zeggen over de situatie in Jemen. Geen paniek, na negen maanden opleiding bij de PDOJ kun je dat. En met plezier. De opleiding is grondig en praktisch. Je vergeet 'de friteszak' - zet het minst belangrijke aan het eind, grote kans dat dat sneuvelt - echt niet meer. Ook niet in als de stenen over je hoofd vliegen tijdens demonstraties in Jemen."
