Promotie P. (Philip) Brandner

Proefschrift in het kort:

Menselijke samenwerking is uniek in het dierenrijk. Wij werken niet alleen samen met onze naaste familie en vrienden, maar ook met vreemden. Een aspect dat een rol speelt bij coöperatief gedrag is hoe we ons voelen voor andere mensen. Als zij zichzelf pijn doen, voelen wij dan empathie en medeleven? Zijn we misschien, zeldzamer, blij voor hen als ze iets positiefs meemaken? We vroegen ons af: Wat gebeurt er in de hersenen als we blij zijn voor anderen? En ten tweede, maakt het uit hoe dicht we bij de ander staan? We onderzochten deze vragen bij een grote groep Nederlandse adolescenten en hun ouders. Wat we vonden is fascinerend. Delen van de hersenen die verantwoordelijk zijn voor het verwerken van beloningen worden even sterk geactiveerd wanneer je familieleden een beloning winnen als wanneer je voor jezelf wint. Deze emotionele gebieden in de hersenen maken geen onderscheid tussen je eigen beloning en die van mensen die dicht bij je staan. Hoe zit het met vreemden? Geen activering. De beloningscentra van de hersenen maken al onderscheid tussen ons en hen. Onze hersenen lijken blij te zijn voor ons, niet voor hen.