Nieuwjaarstoespraak Suzan Stoter, decaan Erasmus School of Law, 14 januari 2016

Nieuwjaarstoespraak Suzan Stoter, decaan Erasmus School of

Speaking notes van de Nieuwjaarsspeech van Suzan Stoter, decaan van Erasmus School of Law. Deze speech is uitgesproken op 14 januari 2016 tijdens de nieuwjaarsreceptie. 

Dames en heren,

Zeer gewaardeerde collega’s van de secties en secretariaten uit het Baylegebouw,

Zeer gewaardeerde collega’s van de secties en hun secretariaat, bureau Onderwijs, I-team en tutoren uit het Van der Gootgebouw,

Zeer gewaardeerde collega’s van de secties en hun secretariaat, van de Sandersbibliotheek uit het Mandeville gebouw,

Zeer gewaardeerde collega’s van de afdelingen van het faculteitsbureau en EGSL uit het Tinbergengebouw,

Van harte welkom!

Wat fijn dat u naar het Erasmus Paviljoen bent gekomen om als faculteit samen te komen en met elkaar kennis te nemen van de posters van onze PhD’s, elkaar te ontmoeten en stil te staan bij de start van een nieuw jaar.

Als eerste wens ik u mede namens Fabian een mooi, gezond en inspirerend 2016 toe!

Aan het begin van deze toespraak hecht ik eraan een moment stil te staan bij twee mensen die ons in het afgelopen jaar zijn ontvallen.

Enige weken geleden, op 29 december 2015 overleed professor Wiek Slagter. Vanaf de oprichting in 1963 was Wiek Slagter hoogleraar Internationaal Privaatrecht en Ondernemingsrecht aan onze faculteit.

Ook na zijn emeritaat bleef hij bij de Erasmus School of Law betrokken. Het is een mooie gedachte dat wij zijn negentigste verjaardag van Wiek nog met elkaar hebben kunnen vieren met een symposium, georganiseerd door leden van onze sectie HOF, van wie enkelen hem zeer goed en lang hebben gekend. Professor Wiek Slagter heeft veel voor onze faculteit en universiteit betekend, we gedenken hem groot respect.

Met groot respect en met groot verdriet herdenk ik op deze plaats en bij deze gelegenheid onze geliefde en gewaardeerde collega van de sectie HOF: Marian Hoeks. Marian Hoeks was sinds 1 januari 2004 verbonden aan onze faculteit, vanaf 1 januari 2015 als universitair hoofddocent handelsrecht, en bekleedde diverse bestuurlijke functies. Een half jaar nadat ze werd getroffen door een bacteriële infectie overleed Marian op 6 oktober op 40-jarige leeftijd, in de bloei van haar kleurrijke leven, haar moederschap, haar partnerschap, en haar beloftevolle carrière.

Bij de afscheidsplechtigheid werd op verzoek van de familie het leven van Marian gevierd. Indrukwekkend. De aanwezigen werd verzocht ieder een kaarsje dat bij de kist stond mee te nemen, zodat het sprankelende en warme licht ons altijd aan haar zal herinneren.

Marian, we missen je. Je bent en blijft altijd in ons hart en in onze gedachten.

 

Beste collega´s,

Rotterdam, die mooie stad waar onze universiteit met trots deel van uitmaakt, viert dit jaar de wederopbouw - onder de leus ´Rotterdam viert de stad´.

We vieren hoe de stad is herrezen uit de ruïnes van de oorlog - vanaf de aanleg van de Lijnbaan, de eerste autovrije winkelpromenade van de wereld ... tot de al even wereldberoemde architectuur van nu: het Centraal Station, de Markthal, het Timmerhuis.

Wie ziet hoe de stad er nu bijligt, kan zich bijna niet voorstellen dat dat allemaal in driekwart eeuw is gebouwd.

Maar hoeveel er ook is gedaan – er blijft nog steeds veel te doen.

Tijdens de kerstvakantie kreeg ik een bijzonder boek cadeau, een in 1984 verschenen bundel met verhalen en foto´s van Rotterdam met de titel: Die stad komt nooit af.

Fotografen hebben daarin hun favoriete plekken in de stad vastgelegd en schrijvers en dichters schreven hun odes aan hun geliefde Rotterdam.

Er was, zo blijkt uit dit boek, heel veel veranderd tussen 1940 en 1984 - En zoals wij nu weten nog veel meer tussen 1984 en 2016. En nog steeds is die mooie stad niet af.

De kleurrijke Rotterdamse Anna Maria Clasina, beter bekend als: Annie de Reuver, heeft bijna een eeuw lang de verandering van haar geliefde Rotterdam meegemaakt. Twee weken geleden overleed ze op een leeftijd van 98 jaar:

En wat geldt voor Rotterdam, geldt ook voor de Erasmus School of Law:

Ook onze faculteit is nooit af.

De afgelopen jaren is er heel hard gewerkt en hebben veel veranderingen plaatsgevonden. Hoewel er heel veel is bereikt, is het nodig om verder te verbeteren. We willen:

  • kijken hoe we onze missie op het gebied van onderzoek concreter kunnen maken en zichtbaarder.
  • we willen ons met ons onderzoek onderscheiden en waar het kan, meer internationaal oriënteren;
  • we willen het Erasmus Law College in de vorm van ELC 2.0 verder verbeteren,
  • de eerste fase van de masterherziening zal overgaan in de tweede fase van de masterherziening volgend jaar, 
  • bij de Erasmus Graduate School of Law gaat binnenkort de open ronde weer van start voor ESL-gefinancierde plaatsen.

En hoewel we net allemaal bekomen zijn van het betrekken van de tijdelijke huisvesting, richten we ons thans op de inrichting van het nieuwe Sanders Building, een modern gebouw, ontworpen door de architect van het gedurfde Nederlands Architectuurinstituut hier in Rotterdam.

Verandering is inherent aan de academie. We zijn op zoek en nieuwsgierig naar nieuwe kennis en willen onze studenten daarover leren en onze faculteit langs de verbeterde inzichten vorm geven.

Dat heet Vooruitgang – en zonder dat komen we niet verder, wordt de wereld niet beter.

Vooruitgang verloopt echter niet altijd langs gebaande paden, is niet altijd voorspelbaar, en heeft niet alleen voordelen.

Kijk ik opnieuw in dat boek ´Die stad komt nooit af´ -  dan zie ik hoe de auteurs ook de schaduwkanten niet verbloemen.

Jules Deelder fulmineert tegen de vertrutting van de stad Waarom zien we opeens overal van die neoknusse nieuwbouw? Schrijver Bob den Uyl treurt over de gebouwen, soms prachtige historische panden, die geofferd zijn op het altaar van de moderniteit.

En dat is precies de reden waarom dit boek me zo trof.

Natuurlijk willen we vooruit.

 

Maar in onze ambitie moeten we niet de eigenheid verliezen van de werkplek die ons nu zo dierbaar is.

  • In de dynamiek van nieuwe vormen van onderwijs moeten we niet de rust verliezen die wetenschappers nodig hebben om te lezen, te schrijven en te denken.
  • In het verlangen naar vernieuwing in het onderzoek moeten we niet afbreken waar we nu juist zo goed in zijn.
  • En in de neiging om efficiënter en effectiever te werken moeten we elkaar niet opzadelen met extra administratieve lasten.

Dan begrijp ik de collega´s zo goed die zeggen: mag ik nu eens een boek lezen? Of er één schrijven?

Of wanneer komt er nu eens rust?

 

Beste collega´s,

Hier ligt mijn wens voor 2016.

Ik hoop dat we er in slagen het evenwicht te vinden tussen het vertrouwde en de vernieuwing. Dat we het verschil zien tussen afscheid nemen van wat echt beter kan en van in een vlaag van moderniteit afbreken wat waardevol is.

En dat moeten we met elkaar doen.

Natuurlijk – hebben we daarin ieder onze eigen rol en expertise en moeten we elkaar daarin respecteren en vertrouwen.

Maar dat evenwicht zoeken, de inhoud – dat moeten we met elkaar doen.

Juist als er veel verandert, moeten we ons er allemaal gezamenlijk verantwoordelijk voor voelen om die verandering in goede banen te leiden.

We: dat zijn de onderzoekers, de onderwijsgevenden en natuurlijk het ondersteunend personeel. Mij schiet bijvoorbeeld het secretariaat van de toekomst te binnen, dat veel voor onze academie zal kunnen betekenen.

De kern van onze opdracht niet uit het oog verliezen.

De vernieuwing aangaan vanuit onze eigen vertrouwde waarden.

Er zijn collega´s die denken dat wetenschap ontstaat in het goddelijk isolement.

Zij vergelijken zich met een kunstenaar in een atelier en denken dat in afzondering de mooiste dingen ontstaan.

Dat is echt maar zelden waar.

Ook beroemde kunstenaars hebben altijd een leermeester of inspirator en verenigen zich in groepen en komen samen om zo van elkaar te leren.

Ik noem maar wat voorbeelden: Der Blaue Reiter, Cobra, De Stijl. Onder elkaar – schilders met schilders - maar ook zoals in De Stijl: schilders met vormgevers, architecten.

Nieuwsgierig naar wat anderen drijft.

Juist in tijden waarin alles snel verandert.

Ik hoop dat de Erasmus School of Law zo´n gemeenschap kan zijn. Dat we nieuwsgierig zijn naar elkaar. Dat we leren van elkaar. Dat we open staan voor wat de ander drijft. Dat we de ander de ruimte geven. En samen op zoek gaan naar het evenwicht in tijden van onzekerheid en verandering.

Graag hef ik met u het glas op een evenwichtig 2016!

 

GELUKKIG NIEUWJAAR!