Protestmuziek? Antikapitalisme verkoopt!

Pauwke Berkers en Valerie Knöpker (promovenda aan de Radboud Universiteit) stellen dat artiesten concessies moeten doen en zich onmogelijk kunnen onttrekken aan het kapitalisme als ze gehoord willen worden door een groot publiek. Dat doet Sef dus met uitverkochte concerten, onder andere met de veelgeboekte formatie IJsland, die zich met hiphop en punk verzet tegen fascisme, oorlog en kapitalisme. Maar ook met de verkoop van merchandise, deals met bekende merken en samenwerkingen met bijvoorbeeld, Mojo, Ticketmaster en Friendly Fire, allemaal onderdeel van omstreden moederbedrijven.

Berkers zegt dat het niet gek is dat artiesten kritiek krijgen als ze niet lijken te handelen naar hun principes. Zeker als ze bewust voor het geld kiezen, maar ook andere keuzes hebben. Hij zegt wel nadrukkelijk dat hij niet weet wat de beweegredenen van Sef zijn om voor reclames te kiezen. Commercieel succes kan volgens Berkers wel een springplank zijn naar onafhankelijkheid en manier zijn om je boodschap kracht bij te zetten.

Het beeld is tegenstrijdig, zeker omdat hiphop ooit een tegenbeweging was. In het verleden kregen antikapitalistische artiesten al vaker kritiek wanneer zij commerciele successen boekten. Berkers noemt Rage Against The Machine als voorbeeld. Maar er zijn ook artiesten geweest die dichter bij hun principes bleven, zoals Fugazi en Crass, die muziek in eigen beheer uitbrachten en ticketprijzen laag hielden. Maar deze bands zijn dan ook een stuk minder bekend. Zie hier het dilemma. 

Knöpker sluit af: "Je kunt als artiest een stem geven aan mensen die ook worstelen met het systeem. Muziek brengt saamhorigheid. Dat is ook wat waard."