Voor onze alumninieuwsbrief spreken we oud-studenten over hun studie aan Erasmus School of Health Policy & Management (ESHPM) en hun latere carrière. In deze editie volgen we Kailesh Bansi, van zijn eerste schreden als student Biomedische Wetenschappen tot zijn huidige functie als informatie-architect bij het Integraal Kankercentrum Nederland (IKNL).
Je hebt een ongewoon carrièrepad voor een BMG-alumnus. Kun je daar iets meer over vertellen?
De meeste alumni worden inderdaad consultant of beleidsmaker. Ik zie dan ook weinig mede-alumni in mijn werkveld. Misschien heeft dat te maken met mijn achtergrond. Ik rolde min of meer toevallig de opleiding in. Ik was gezakt voor Biomedische Wetenschappen in Amsterdam en wilde iets anders gaan doen. Een vriend van me deed de bachelor Gezondheidswetenschappen, Beleid en Management Gezondheidszorg (BMG) in Rotterdam en vroeg of dat misschien ook iets voor mij was. Het was bijna het tegenovergestelde van Biomedische Wetenschappen: van micro- naar macroniveau.
In het begin vond ik het fijn dat BMG zo multidisciplinair was. Je bestudeert verschillende invalshoeken op de gezondheidszorg, dingen die je als gewone burger niet weet. Neem de trechter van Dunning, de overwegingsmethode voor het toevoegen van nieuwe behandelingen aan het zorgpakket. Dat soort concepten zijn erg handig, waar je ook gaat werken in de medische wereld.
Maar wat aanvankelijk een voordeel leek, die breedte, werd later voor mij eigenlijk een valkuil. Je gaat daardoor ook minder diep op dingen in en dat vond ik jammer. Ik had moeite mijn scriptie af te ronden en deed er vijf jaar over om mijn bachelor te halen.
Toch deed je daarna je Master Healthcare Policy Innovation Management in Maastricht.
Ja, dat was wat meer... hands-on. Er werd specifiek naar het innovatie-aspect gekeken en dat paste meer bij me. Het ging bijvoorbeeld over nieuwe behandelingen die opgenomen moesten worden in beleid. Dat kan op nationaal, internationaal of zelfs Europees niveau zijn. Het ging toen over het gebruik van ketamine als antidepressiva. Dat werd al een tijdje toegepast in Amerika en Spanje en we onderzochten hoe dat in Nederlands beleid zou kunnen worden opgenomen. Erg interessant!
En toen brak richting het einde van het academische jaar corona uit en ging alles dicht. Zat ik ineens weer thuis bij mijn ouders in Zoetermeer… Mijn scriptie wist ik zo gelukkig wel af te ronden, maar ik had een onvoldoende voor een herkansing, dus dat vak moest ik het jaar erop nog een keer doen om mijn master te halen.
Omdat ik de rest van dat jaar natuurlijk weinig te doen had, ging ik maar op zoek naar werk. En hoewel ik voor de meeste vacatures eerst mijn master moest hebben, was er één werkgever die mij wel een positie aan wilde bieden: de Vereniging van Zorgaanbieders voor Zorgcommunicatie (VZVZ). Die zeiden: “We nemen je aan voor een MBO-functie, maar we zetten in je contract dat je gelijk een andere positie krijgt op het moment dat je je master haalt.” En dat kwam eigenlijk als geroepen. Ik ging aan de slag als assistent van een projectleider en mijn taken waren heel gevarieerd. Van het opzetten van meetings en het organiseren van symposia, tot het uitwerken van concepten.
En in dat uitwerken lag wel mijn ambitie, merkte ik. Daar was ik immers voor opgeleid. Tegen de tijd dat ik mijn master haalde, had ik een hele analyse gemaakt van de organisatie en de aanwezige functies. Dat viel op bij mijn collega’s en ik raakte in gesprek met business- en solution-architecten in de organisatie. Wat zij deden, was zo gedetailleerd en zo overkoepelend tegelijk, dat ik direct bij mijn leidinggevende aangaf: ik wil architect worden. En na een soort snuffelstage en de nodige opleidingen en cursussen, werd ik toen business-architect.
Maar dat was niet je eindstation. Inmiddels werk je weer ergens anders.
Ja, op een gegeven moment zag ik een vacature bij het Integraal Kankercentrum Nederland (IKNL). Ze zochten een informatie-architect en dat was me nog meer op het lijf geschreven. Waar je je als business-architect bezighoudt met het waarom en hoe van de organisatie, houd je je als informatie-architect meer bezig met het wat van de data. Nog gedetailleerder dus.
Heb je in je huidige functie nog profijt van je bachelor?
Uiteindelijk bleek veel kennis die ik opdeed tijdens mijn studie alsnog van pas te komen. Het is echt heel fijn om te weten hoe onze gezondheidszorg is opgebouwd en hoe het landschap eruitziet. Want het is zo bizar versnipperd. En dat ik het juridische deel begrijp is natuurlijk ook handig, want we krijgen nu erg veel invloeden vanuit Europa, zoals de European Health Data Space (EHDS). Dat gaat veel werk opleveren en dan is het fijn als je daar in je opleiding al kennis mee hebt gemaakt. Wat ik jammer vind, is dat ik destijds niet wist wat ik allemaal met mijn studie kon doen. Dat maakte het lastiger om vervolgstappen te maken.
Wat zou je alumni die nu de arbeidsmarkt betreden adviseren?
Sommigen zullen al precies weten wat ze willen, maar als je nog zoekende bent naar wat er bij je past, dan zou ik zeggen: probeer gewoon dingen! Ook al was mijn eerste functie op MBO-niveau, ik deed er wel erg veel relevante ervaring op.
Wat ik vaak zie bij jonge mensen in onze organisatie, is dat ze meteen heel erg meegaan in de mentaliteit van de rest. Maar er is juist behoefte aan nieuwe meningen, een frisse blik. Stel vragen, geef je mening als daar ruimte voor is, toon initiatief, wees creatief en uniek. Jouw ideeën kunnen precies zijn waar je leidinggevenden op zitten te wachten. Dus wat ik net afgestudeerden mee zou willen geven is dit: word niet net zoals de rest, maar blijf leergierig en nieuwsgierig. Zoek op je interessegebieden en niet puur en alleen op functietitels. Want dan weet je zeker dat je uiteindelijk iets doet dat echt bij je past.
In gesprek met… jou?
Heb je bijzondere herinneringen aan jouw tijd bij SAG/iBMG/ESHPM die je graag met je mede-alumni deelt? Of heb je na je opleiding een interessant carrièrepad bewandeld? Ga met ons in gesprek en mail ons op: alumni@eshpm.eur.nl.
