Vriend van Erasmus School of Law

Rens van den Heuvel komt oorspronkelijk uit de omgeving Utrecht. Hij wilde na zijn middelbare school graag een andere stad leren kennen en kwam in Rotterdam terecht, maar in eerste instantie niet met de gedachte om Rechtsgeleerdheid te studeren. Van den Heuvel is begonnen met de bachelorstudie Bedrijfskunde. Tegelijkertijd met het begin van zijn universitaire opleiding is Van den Heuvel begonnen met wedstrijdroeien bij de Algemene Rotterdamse Studenten Roeivereniging ‘Skadi’, wat hem mede heeft gevormd tot de persoon wie hij tegenwoordig is. Bijkomstigheid was dat het wedstrijdroeien veel tijd in beslag nam, wat tot gevolg had dat hij zijn eerste jaar van Bedrijfskunde niet haalde.

Toga aan de Maas

Van den Heuvel zocht een nieuwe studie die hem meer lag. Hij kwam uit bij de studie Rechtsgeleerdheid aan Erasmus School of Law. Van den Heuvel wist aan het begin van zijn studie niet precies wat hij hiermee later wilde doen. Gedurende zijn studie kwam hij er echter achter dat de advocatuur hem aansprak. Hij besloot daarom om de togamaster te volgen. Door het programma van de togamaster had Van den Heuvel een goede indruk gekregen van de praktische kant van de advocatuur. Daaraan heeft zijn verplichte stage van de togamaster bij Van Harmelen Beijneveld Van Houten (tegenwoordig opgegaan in DOCK Legal Experts) bijgedragen. De togamaster heeft Van den Heuvel ook in contact gebracht met het kantoor waar hij in oktober 2012 is begonnen met werken als advocaat-stagiair, te weten het in Rotterdam gevestigde De Bok Roijers Gasseling Advocaten.

Marlies Dekkers

De Bok Roijers Gasseling Advocaten is gespecialiseerd in het insolventierecht. Mede door de naweeën van de kredietcrisis was het insolventierecht ook het rechtsgebied waarmee Van den Heuvel zich binnen zijn functie als advocaat-stagiair fulltime heeft beziggehouden. Gedurende deze periode had hij een prettige werkrelatie opgebouwd met zijn directe leidinggevende, die tevens zijn patroon was. Zo heeft hij samen met zijn patroon een aantal grote faillissementen afgewikkeld, zoals het faillissement van lingeriemerk Marlies Dekkers.

Advocaat én curator

Kort na zijn stageperiode kreeg Van den Heuvel te horen dat zijn patroon zou overstappen naar DVDW Advocaten. Vanwege de goede relatie met zijn patroon is Van den Heuvel in juni 2016 – na een sollicitatieprocedure – ook overgestapt. Tegenwoordig werkt hij nog steeds met veel plezier als advocaat op de sectie Insolventie & Herstructurering bij DVDW Advocaten.

Gelet op de professie van Van den Heuvel in het insolventierecht is zijn naam sinds 1 november 2017 opgenomen op de Rotterdamse lijst van curatoren: een prestatie waar hij trots op is. Of dit lastig is te combineren met zijn adviespraktijk in het ondernemingsrecht? Van den Heuvel meent van niet. Dit komt mede doordat beide functies naadloos op elkaar aansluiten.

Hockey

Naast de studie is Van den Heuvel altijd erg sportief geweest. Vooral wedstrijdroeien heeft zijn interesse gehad. Tegenwoordig heeft Van den Heuvel het wedstrijdroeien neergelegd voor de hockeysport, waar hij zijn ontspanning en beweging vindt.

Van den Heuvel vindt het belangrijk om iets terug te geven. Om die reden heeft hij als vrijwilliger plaatsgenomen in de tuchtcommissie van zijn hockeyclub R.H.V. Leonidas, waar hij verantwoordelijk is voor alle tuchtprocedures binnen de club.

Het sociale aspect

De tip die Van den Heuvel meegeeft aan de huidige studenten is de volgende: “Neem altijd in overweging om gedurende je studie ook naar het sociale aspect van het studentenleven te kijken.” Denk hierbij aan studie-, studenten- en sportverenigingen. “Dit vormt je als persoon en is goed voor je netwerk.”

Frank Visser (1951) is kantonrechter te Zaandam en senior-rechter in de rechtbank Noord-Holland. Tevens is hij raadsheer-plaatsvervanger bij het gerechtshof te Den Bosch. Het grote publiek kent hem vooral als De Rijdende Rechter uit het gelijknamige televisieprogramma van de NCRV.

Sinds 1995 is meester Visser in dat programma als rechter te zien. Het succesvolle programma kent zelfs twee spin-offs: De Vakantierechter en Recht in de Regio. Hoewel hij zijn doctoraal cum laude aan de VU in Amsterdam behaalde legde hij de basis aan Erasmus School of Law, waar hij zijn kandidaats behaalde.

Geografisch misverstand

Frank Visser ging in Rotterdam studeren door zoals hij het zelf noemde een ‘geografisch misverstand’. “Ik woonde in Den Haag en wilde thuis blijven wonen. Ik dacht dat de reisafstand naar Leiden langer was dan die naar Rotterdam. Dat bleek niet het geval, maar toen had ik me al ingeschreven in Rotterdam.” Zijn teleurstelling sloeg echter snel om, toen bleek dat in Rotterdam alles strak en goed georganiseerd en praktisch ingesteld was. “Ik dacht toen ook helemaal niet aan een studentenleven, ik wilde gewoon zo snel mogelijk afstuderen. Ik vond het dan ook niet erg om vroeg te beginnen en verplicht dingen thuis te doen, al was het soms ook wel wat schools. Voordeel daarvan was wel dat je hele kleine werkgroepen had. Rotterdam was de eerste stad waar dat soort werkgroepen gegeven werden. Je leerde je medestudenten zo goed kennen en dat werden dan ook je studievrienden.” Na een jaar kreeg Visser het bericht dat zijn studiebeurs over het eerste jaar omgezet werd in een schenking, omdat hij gemiddeld hoger dan een zeven stond. Dat motiveerde hem om harder te gaan studeren, waardoor zijn gemiddelde al snel richting de acht steeg. Overigens was er nog een reden om in Rotterdam te studeren, naast de geografische. “Ik had gelezen over het ‘nieuwe’ onderwijs in Rotterdam. Ik had geen idee wat het oude onderwijs inhield, maar het nieuwe sprak me erg aan. Er zat in het onderwijs veel psychologie, sociologie en economie en daar heb ik veel aan gehad in mijn latere werk.” Nadat hij zijn kandidaats behaald had verhuisden zijn ouders naar het Noorden van het land en Visser verhuisde mee. Ondanks dat hij vlak na de verhuizing in Amsterdam in een studentenhuis ging wonen, woonde hij lang genoeg bij zijn ouders om nog een geografisch misverstand te begaan. “Ik dacht dat de VU minder ver reizen was dan de UvA, maar dat bleek ook weer niet het geval. Toeval wilde dat de VU best veel op de EUR leek en daardoor goed op mijn eerdere studie aansluit.” In een eerdere mailwisseling schreef Visser al dat “ik met de in Rotterdam voor mijn kandidaats opgedane kennis van het positieve recht, in Amsterdam fluitend de doctorale eindstreep kon bereiken.” Wel geeft Visser aan aangenaam verrast te zijn door de aandacht voor de rechtsfilosofie in Amsterdam, waar in Rotterdam toen minder aandacht voor was. Het onderschrijft de gedachte van Visser dat (naast de praktische reden van de verhuizing) het goed was om “net zoals studenten in de Renaissance deden mijn blik te verruimen naar meer dan één universiteit.”

Op zijn Rotterdams in Amsterdam

Visser geeft aan goed te kunnen leren en altijd “op zijn Rotterdams in Amsterdam” gestudeerd te hebben. Dat betekent dat hij van aanpakken wist (niet lullen, maar poetsen), maar ook dat hij met zijn kennis van het positieve recht uit Rotterdam gemakkelijk de tentamens in Amsterdam kon halen. “In Amsterdam hoefde ik weinig nieuwe dingen uit mijn hoofd te leren. Zo kon ik voor een tentamen strafprocesrecht een 8,5 halen, terwijl ik mij op het laatste moment ingeschreven had. Puur op mijn kennis vanuit Rotterdam.” Tijdens zijn studie werd Visser gevraagd of hij vanuit ‘democratisch oogpunt’ lid wilde worden van de faculteitsraad. Al gauw werd hij ook student-assistent bij de sectie Volkenrecht. Dat zorgde ervoor dat hij zijn eigen kantoor én telefoon kreeg, waar hij veelvuldig gebruik van gemaakt heeft, ook om te studeren. In twee jaar tijd schreef hij een samenvatting van alle boeken over volkenrecht die de UB toen had, waarna hij ook zijn scriptie over het volkenrecht schreef.

RAIO

Formeel studeerde Visser, die zich meer internationaal rechtelijk had georiënteerd, publiekrechtelijk af, omdat internationaal recht toentertijd nog geen erkende afstudeerrichting was. “Dat was natuurlijk onzin, ik ben altijd meer op het privaatrecht georiënteerd geweest.” Na zijn afstuderen wilde Visser verder in het internationaal recht, maar dat lukt niet. Vervolgens is hij kort bibliothecaris bij het Vredespaleis geweest (“dat leek me ideaal, ik kon dan betaald doorstuderen”), maar dat beviel minder goed dan hij gehoopt had. Vervolgens meldde hij zich aan voor de Rechterlijke Ambtenaar In Opleiding (RAIO). “Tijdens mijn studie was ik al lid geweest van de rechtswinkel en het leek me leuk mensen te helpen.” Tijdens de RAIO begon Visser als officier van justitie (OvJ). “Het waren de jaren zeventig, iedereen zette zich af van het gezag en niemand wilde meer OvJ worden. Ik vond het juist ontzettend leuk.” Daarnaast was Visser griffier in Maastricht en liep hij buitenstage bij de politie. Na het afronden van de RAIO werd hij OvJ bij het parket te Alkmaar. “Ik werd gelijk fraudeofficier, mede omdat ik in de avonduren recht gaf aan de avondstudenten van de Hogeschool van Amsterdam. Hierdoor wist ik van alle rechtsgebieden wat af.” Na acht jaar werd hij in 1989 kantonrechter in Zaandam en dat bleek de plek waar hij de rest van zijn werkzame leven zou blijven.

De Rijdende Rechter

In 1995 kreeg hij toen het verzoek of hij wat voor televisie zou willen doen in een programma dat toen al De Rijdende Rechter ging heten. Dat wilde hij wel en samen met een aantal collega’s werden een aantal pilotuitzendingen gemaakt. Wat Visser niet wist is dat er een kijkerspanel was dat bepaalde welke rechter zij de leukste vonden. Dat werd Visser, waardoor hij vanaf 1996 echt als De Rijdende Rechter aan de slag ging. Het programma is nog steeds immens populair en kent zelfs al verschillende spin-offs. “Ik doe het programma met heel veel plezier. In mijn normale werkzaamheden heb ik er geen last van, integendeel, mensen worden liever door de rijdende rechter veroordeeld dan door iemand die ze niet kennen.” Aan studenten wil Visser meegeven dat “mensen die zich zorgen maken over een carrière krijgen er nooit één. Je studeert uiteindelijk aan een universiteit en niet aan een hbo-instelling. Ga er dus vol voor, maar doe het alleen als je het echt leuk vindt. Als je de beste bent in je vak is er altijd werk voor je. Enthousiasme voor het vak is dus dé manier om ver te komen. Begin met echt studeren, als je je eerste jaar hebt gehaald kun je altijd nog meer tijd voor andere dingen maken. Het studentenleven kan in elk geval een jaartje wachten, terwijl je door goed te beginnen de kans vergroot dat je de studie goed afrondt. Zie de studie als een doel op zich en niet als een middel om ver te komen.”

Foto: Roland J. Reinders,
Bron: NCRV
Publicatiedatum: 21 mei 2014

Marianne Thieme koos ervoor om rechten in Rotterdam te studeren vanwege het economische en sociologische profiel van de universiteit. “Ik was 19 en wilde mijn opties openhouden. Ik had het idee om misschien iets in het bedrijfsleven te gaan doen en daarvoor leek Rotterdam de beste optie. Daarnaast had ik een aantal vrienden uit Rotterdam en die waren allemaal heel enthousiast over de stad. Ik heb een positief gevoel bij Rotterdam."

Mr. Marianne Thieme – partijleider en fractievoorzitter Tweede Kamer Partij voor de Dieren

Marianne Thieme (1972) is partijleider en fractievoorzitter van de Tweede Kamerfractie van de Partij voor de Dieren. Na haar afstuderen aan Erasmus School of Law (ESL) werkte ze voor een overheidsadviesbureau (B&A) in Den Haag. In 2001 werd ze beleidsmedewerker bij Bont voor de Dieren en in 2002 richtte ze samen met een aantal anderen de Partij voor de Dieren op, waar zij de woordvoerder van werd. In 2004 werd ze directeur van stichting Wakker Dier om in 2006 (na in 2003 net een zetel gemist te hebben) gekozen te worden in de Tweede Kamer voor de Partij voor de Dieren. Sindsdien is ze fractievoorzitter van de partij in de Tweede Kamer.

Ethiek

Marianne Thieme koos ervoor om rechten in Rotterdam te studeren vanwege het economische en sociologische profiel van de universiteit. “Ik was 19 en wilde mijn opties openhouden. Ik had het idee om misschien iets in het bedrijfsleven te gaan doen en daarvoor leek Rotterdam de beste optie. Daarnaast had ik een aantal vrienden uit Rotterdam en die waren allemaal heel enthousiast over de stad. Ik heb een positief gevoel bij Rotterdam.” Thieme had al langer een fascinatie voor het recht: “Ik zag recht als de plek om mijn gevoel voor rechtvaardigheid in terug te vinden.” Hoewel Thieme een positief gevoel bij Rotterdam heeft, bracht de rechtenstudie haar niet helemaal wat ze ervan had verwacht. “Ik merkte al snel dat ik meer geïnteresseerd was in het voortraject naar een wet toe, dan in de wet zelf. Ik miste daarin aandacht voor fundamenteel/theoretisch recht en aandacht voor de ethiek, zeker later in de studie.” Toch heeft Thieme geen spijt van haar keuze voor de rechtenstudie. Recht leerde haar dat de mens centraal staat in het traditionele denken. “Mijn stelling is dat we af moeten stappen van dit antropocentrische denken. De focus op het belang van de eigen soort heeft ertoe geleid dat dieren, natuur en milieu als bijzaak worden gezien en slechts ten dienste staan aan de mens. Dierenrechten worden door veel juristen verworpen. Dieren werden tot voor kort als een zaak gezien, een dier stond gelijk aan een auto of een fiets. Ook nu is de status van een dier nog niet duidelijk. Het dier is een ding geworden, een productiemiddel waar niets mee gedaan wordt in het recht.” Om die reden werd Thieme ook vegetariër tijdens haar studie. “Ik probeer mensen te laten inzien dat dieren rechten moeten krijgen, net zozeer als kinderen rechten hebben zonder dat daar nu direct plichten tegenover staan. Ik wil opkomen voor de stemlozen en wil de kwetsbare beschermen. Na bevrijding van de slaven, het geven van rechten aan vrouwen en kinderen zijn de dieren aan de beurt als de volgende stap in de emancipatiebeweging van groepen.”

Overbodig worden

Hoewel de partij voor meer staat dan alleen de dieren is Thieme alles behalve ongelukkig met de gekozen naam. “Deze naam heeft een opvoedende functie en zorgt voor discussie en dat is goed. Nog nooit eerder in de geschiedenis worden dieren zo massaal uitgebuit, mishandeld en vernederd. Alleen al in de Nederlandse bio-industrie lijden en sterven jaarlijks al 500 miljoen dieren varkens, kippen, kalkoenen, eenden, konijnen en koeien. Dieren verdienen serieuze aandacht.” Hoewel de partij nu nog twee zetels in de Tweede Kamer heeft, is Thieme optimistisch over het bereiken van de doelen van de partij. “Inmiddels hebben we samen met de Duitse Partij voor de Dieren twee zetels in het Europees parlement, een zetel in 12 gemeenten, een zetel in 8 waterschappen en 10 provincies. Er is een groeiende groep mensen die actief een ander geluid laat horen. Daarbij is het in de geschiedenis altijd zo geweest dat een kleine groep een voortrekkersrol neemt op weg naar verandering. Onze ambitie is om langzaam en gestaag te groeien, waarbij regeringsdeelname niet uit te sluiten is. Het zou mooi zijn als we overbodig worden, maar voorlopig zie je dat we hard nodig zijn om de andere partijen harder te laten lopen voor dieren, natuur en milieu. De ander partijen zijn zeer one issue. Ze stellen slechts het korte termijnbelang van de mens centraal stellen. Wij zijn de enige partij met een planeetbrede visie.” Aan studenten wil Thieme het volgende meegeven: “Wees dapper door te gaan voor een sterk eigen profiel in plaats van als een kameleon in de samenleving te zijn. Sta voor je idealen. Laat je niet door de druk van wat de meerderheid wil omverwerpen, maar kies nieuwe wegen. Live the change you want to see.”

Foto: Carin Verbruggen
Publicatiedatum: 20 juni 2014
Aangepast: 4 januari 2016

Prof. mr. dr. Ruben Houweling is sinds 2011 bijzonder hoogleraar Grondslagen van modern arbeidsrecht aan Erasmus School of Law. Hij was bij zijn benoeming de jongste hoogleraar aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Daarnaast is hij als programmamanager verantwoordelijk voor de implementatie van het nieuwe onderwijsmodel. Voorts heeft Ruben Houweling diverse nevenfuncties, zoals het lidmaatschap van de Commissie Cassatie in het belang van het Arbeidsrecht (CCA), is hij grondlegger van de innovatieve juridische portal AR Updates.nl, redacteur van diverse journals en is hij tevens verbonden als legal counsel aan DingemansVanderKind. Ten slotte is Houweling actief als raadsheer bij het Gerechtshof Den Haag.

Keihard werken

Het leukste aan werken aan de universiteit is volgens Ruben Houweling de veelzijdigheid en de dynamiek. Aan de ene kant heb je het solistische puur wetenschappelijke werk, terwijl je aan de andere kant het energieke lesgeven hebt. In de colleges wordt Houweling ook dikwijls uitgedaagd door studenten, waardoor hij weer geprikkeld wordt om dieper op zijn onderzoek in te gaan. Zo is een steeds terugkerende vraag tijdens college of arbeidsrecht niet onder het algemene vermogensrecht valt. De docenten Arbeidsrecht in Rotterdam hebben de lijn gekozen dat dit niet het geval is en worden sindsdien door hun collega’s aangeduid als de ‘Rotterdamse School’.

Een vraag die aan Ruben Houweling natuurlijk gesteld moet worden is hoe je zo jong al hoogleraar wordt. Houweling begint bescheiden en stelt dat “die positie je door derden gegund moet worden.” Doorvragen leert dat de kernfactoren tot succes voor Houweling zijn geweest dat hij door een aantal mensen geïnspireerd werd, waardoor hij enthousiast raakte over de wetenschap. Dat, in combinatie met het jezelf laten zien en een brede ontwikkeling, maakten dat Houweling zo jong al zo ver kon komen. “Maar uiteindelijk”, zo stelt Houweling, “is het ook gewoon een kwestie van keihard werken.”

Trots

En dat doet Ruben Houweling. Naast succesvol als hoogleraar Arbeidsrecht is hij ook programmamanager van het Erasmus Law College (ELC). Het gaat bij Houweling vooral om passie en een bepaalde drive om projecten uit te bouwen en naar een hoger niveau te helpen. ‘Het gaat erom met elkaar mooie dingen neer te zetten.’ ELC gaat hem aan het hart, dat merk je aan de bevlogenheid waarmee hij erover praat. Houweling droomt het beste onderwijs in Rotterdam met ‘state of the art’ studiemateriaal, een prachtig gebouw met een schitterend moot court en vooral studenten die trots zijn om te zeggen “Ik heb aan ESL gestudeerd”.

Laat je inspireren

Aan studenten wil hij meegeven dat het belangrijk is om je te laten inspireren. Realiseer je dat je nu de mogelijkheden en de vrijheid hebt om een goed fundament te leggen voor de toekomst. Dat goede fundament houdt niet alleen in cum laude afstuderen, maar zeker ook jezelf ontwikkelen door middel van het opbouwen van een goed netwerk, een stage te lopen of aan een onderzoekspracticum deel te nemen. Daarnaast is het belangrijk om een goede focus aan te brengen en vast te houden. Behoud een kritische houding en neem niet te snel dingen aan. Stel jezelf voortdurend de vraag: ‘is dit wel zo?’ Houd daarbij oog voor de sociaal-economische realiteit. Volgens Ruben Houweling is dat typisch Rotterdams: handelen in context. Daarvoor is niet alleen een juridische blik nodig, maar ook een blik op en kennis van de maatschappij.

Tot slot wil Houweling meegeven dat studenten hier in potentie aan de beste instelling van Nederland studeren en dat je daar volop van moet genieten. Haal alles uit jezelf en daag het bestuur uit om de beste te blijven. Dan kunnen we samen trots op onze opleiding blijven en dat ook uitstralen.

Publicatiedatum: 25 november 2013 Aangepast: 12 April 2018