Wie ’s ochtends Sandersgebouw binnenstapt, kan door de glazen draaideuren de bekende grijze haarcoupe en baard al zien verschijnen. Eronder schuilt het verwelkomende gelaat van Raymond. “Goeiemorgen!”, klinkt zijn montere begroeting vanachter de balie; een constante in het faculteitsleven van veel studenten en medewerkers.
We treffen elkaar op een woensdagmiddag bij de entree van Sandersgebouw, maken een ronde over de begane grond, drinken een bakkie en strijken neer bij zijn werkplek. Raymonds werkdag is dan al even bezig; om half 8 is hij altijd de eerste in het gebouw. “Vanaf dat moment ben ik het aanspreekpunt en degene met een sleutel”, legt hij uit. Hij is graag op tijd voor de studenten en medewerkers die vroeg beginnen. “Ook zij verdienen een warm welkom, misschien júíst zij”, lacht hij.
Mensen- en dierenvriend
Dat de entree er zo karakteristiek bij ligt, is zo sinds een jaar of vijf – toen Raymond hier begon. “Ik ben een Rotterdammer, dus met Erasmus was ik bekend. Maar Erasmus School of Law leerde ik pas kennen toen ik hier begon. Advocaten worden natuurlijk ergens opgeleid, dat wist ik. Maar dat dat hier gebeurt, dat wist ik niet.” Raymond begon destijds op de derde etage. Later werd hij bij de entree geplaatst – destijds niet meer dan twee lege tafels. Met zijn komst kwam de entree tot leven.
Naast zijn begroetingsritueel houdt Raymond een oogje in het zeil en is hij een vraagbaak voor bezoekers. Vragen variëren van de locatie van een collegezaal tot de beste plek om koffie te halen. Vooral tijdens het academische nieuwjaar na de zomer houden de vragen hem bezig. Bovendien strekt zijn zorg zich ook uit buiten het gebouw. Tijdens ons gesprek excuseert hij zich plotseling: “Wacht even hoor, ik ben zo terug.” Voor de draaideuren wemelt het van de kraaien die wachten op hun dagelijkse portie voer. Ook voor hen is Raymond een herkenbare verschijning op de campus. Die diervriendelijkheid is overigens niet campusgebonden: “Thuis, in mijn achtertuin, heb ik verschillende vogelhuisjes geplaatst. Nou, die doen het goed kan ik je vertellen.”
"Ik vind het mooi dat hier zo veel verschillende mensen en talen samenkomen."
Raymond
“Mijn toko”
Ja, Raymond zit wel op zijn plek, zo in zijn “eigen stad”. “Maar”, begint hij met een knipoog, “ze mogen wel wat platter praten hier. De campus mag wat dat betreft best wat Rotterdamser.” Maar of dat zou werken in de rechtszaal, betwijfelt hij. “Hallo rechtert! Deze man is hartstikke onschuldig! Nee, toch maar niet”, grinnikt hij nee-schuddend. “Ik vind het juist ook mooi dat hier zo veel verschillende mensen en talen samenkomen. Dit, Rotterdam, is daar dé plek voor. Zo lang het maar gezellig is.”
Aan het begin van de dag weet Raymond nooit hoe zijn werkdag eruit zal zien. “Dat vind ik ook wel leuk; elke dag is anders.” Wat hij echter wel weet, is dat hij hier nog wel een tijdje zit. “Het is toch mijn toko, mijn dingetje, en dus mijn ‘zaak’ om het hier draaiende te houden.” Rond half 4 brengt hij zijn werkdag meestal tot een einde. “Die laat ik dan ook echt achter me. We zien vanzelf weer wat er de volgende dag gebeurt.” Het is inmiddels kwart over 3 en terwijl Raymond zijn spullen langzaam opruimt, nodigt hij me uit om nog eens te komen kletsen. “Maar, dan doen we dat met een stuk appeltaart van Koekela of Dudok”, suggereert hij. De deur staat altijd open…
