Mart Nijsen (26) zit in het tweede jaar van de Educatieve Master Primair Onderwijs en loopt stage in groep 4/5 op Basisschool Het Epos in Rotterdam. Hoewel het onderwijs hem al aantrok, koos Mart met de bachelor Liberal Arts en Sciences eerst voor een andere route. Via de EMPO heeft hij zich vervolgens razendsnel ontwikkeld tot leerkracht. Met veel enthousiasme vertelt hij waarom dit de juiste keuze was.
Toen Mart zich oriënteerde op een studie, zag hij dat veel van zijn vrienden al snel een idee hadden van wat ze wilden gaan doen. Bij hem ontbrak dat volledig: ‘Ik vond veel verschillende dingen leuk. Ik had ergens in mijn achterhoofd dat ik docent wilde worden op een middelbare school, maar in mijn klas heerste een beeld van: dan word je maar leraar nadat je het VWO hebt gedaan, dat is zonde. Er kleven wat misvattingen aan het imago vast.’
Mart schreef zich in voor de bachelor Liberal Arts and Sciences, waar hij veel vrijheid kreeg om zijn eigen pakket samen te stellen: ‘Ik vond het zonde om me op één ding toe te spitsen. Binnen die studie heb ik een minor Arabisch gedaan, naast vakken als onderwijswetenschappen, informatica en filosofie. Zo heb ik al die interesses verder kunnen ontwikkelen en een interdisciplinaire, holistische benadering bij het kijken naar problemen gekregen.’
Na het afronden van zijn bachelor bleef de vraag: wat nu? ‘Ik wil iets betekenen voor de mensen om me heen. Dus ik dacht eerst aan bestuurskunde, om vervolgens bij een gemeente of een ministerie te werken. Maar toen ik die vakken volgde, voelde ik veel frustratie. Wij waren als beleidsmakers plannen aan het maken voor het onderwijs zonder dat we zelf weten hoe het is om voor de klas te staan. En toen wist ik het: ik wilde niet meer theoretisch nadenken over problemen, maar vanuit die theorie uitvoeren en gelijk het resultaat zien van je handelen. Daar haal ik voldoening uit.’
‘Ik wilde niet meer theoretisch nadenken over problemen, maar vanuit die theorie uitvoeren en gelijk het resultaat zien van je handelen.’
Je uitstraling als spiegel
Intussen zit Mart in het tweede jaar van de EMPO en loopt hij stage op basisschool Het EPOS. Hij geeft les aan combinatieklas 4/5, maar maakt ook weleens een uitstapje: ‘De juf van groep 3 had gevraagd of ik een keertje gitaar wilde komen spelen in de klas. We zongen een liedje met de groep en je zag in hun ogen: wat is dat, een gitaar? Het maakt geluid! Dat was het hoogtepunt van de dag: je ziet een wereld voor ze opengaan.’ Het helpt Mart daarin ook dat hij niet direct voor de klas is gaan staan: ‘Als ik op mijn 18e al was begonnen met de pabo, denk ik dat ik het als veel zwaarder had ervaren. Je bent zelf nog zoekende: wat vind ik interessant en wie ben ik? Nu ging ik daar met meer rust in. Want ja, zo’n klas met 30 kinderen kan erg confronterend zijn. Het is net een spiegel: als jij gestrest bent, straal je dat uit. En dan reageert de klas ook gestrest. Als ik heel positief ben, krijg ik dat ook terug. Wat ik bijzonder vind aan het leraarschap is dat je daar zo erg met jezelf staat.’
Verbinding tussen de leefwereld en stof
En natuurlijk is het genieten als leerlingen aangaan op bepaalde kennis: ‘Vorige week zijn we naar Miniworld geweest en na de terugreis met de metro vroeg ik wat ze opviel aan de haltes: Leuvehaven; Rijnhaven; Maashaven. Ik heb verteld over Rotterdam als grootste haven van Europa en vroeg of ze mensen kenden die in de haven werken. Dan hoor je verhalen over ooms die kraanmachinist of operator zijn. Daar zijn we op de EMPO heel erg mee bezig: hoe leg je nou die verbinding tussen de leefwereld van kinderen en de stof?’
‘Daar zijn we op de EMPO heel erg mee bezig: hoe leg je nou die verbinding tussen de leefwereld van kinderen en de stof?’
Steile leercurve
Het plezier waarmee Mart vertelt, werkt aanstekelijk. Toch is de combinatie met studie en werk soms pittig: ‘Je hebt de collegestand waarin je veel informatie opneemt. Tijdens stage sta je de hele dag aan en moet je responsief zijn en op alles kunnen reageren. En dan heb ik nog een bijbaan bij een filmhuis, wat ook weer helemaal anders is. Soms moet je eigenlijk even de tijd nemen om al die indrukken te verwerken. Het blijft een rocky road, maar ik vind het stiekem wel mooi dat het niet allemaal lekker makkelijk en comfortabel is. Je hebt ook gewoon wrijving en dan komt er weer een doorbraak. Ik denk dat ik nog nooit zo’n snelle ontwikkeling heb doorgemaakt als bij deze studie.’
Mart koestert vooral de dagen in Dokhuis: ‘Daar kom je met z’n allen samen. De eerstejaarsstudenten, de tweedejaars, de docenten; je voelt in de lucht waarom we het allemaal doen. We bespreken de stages met elkaar, we hebben leuke colleges en we lunchen samen. We hebben nauw contact, iedereen kent elkaar persoonlijk en er is ruimte voor kwetsbaarheid en voor moeilijke momenten. Ik vind dat erg waardevol, dat gemeenschapsgevoel. Ik kijk ernaar uit om volgend jaar, na mijn studie, wat meer te kunnen focussen en lekker in het ritme van de school te komen, maar ik ga het studeren wel missen dus ik probeer nog heel erg te genieten van het laatste halve jaar.’