Promotie S.E. (Sara) Madera Gomez

Hieronder volgt een korte samenvatting van het proefschrift:

Voelen dieren pijn of hebben zij complexe gewaarwordingen zoals mensen? In de zeventiende eeuw verdeelde deze vraag filosofen die allemaal het mechanicisme omarmden, de opvatting dat de natuur werkt als een machine. De cartesiaanse filosofie, met haar strikte substantiedualisme, leidde tot de doctrine dat dieren louter machines waren zonder gevoelens of bewustzijn. Maar was deze conclusie onvermijdelijk voor alle mechanistische denkers?
Dit proefschrift daagt die veronderstelling uit. Door vergelijkende analyse van vijf grote mechanistische filosofen -Descartes, Gassendi, Hobbes, Spinoza en Leibniz- toont het aan dat mechanicisme zelf niet bepaalde wat men over dierlijke geesten dacht. Bepaalde cartesiaanse uitgangspunten creëerden juist restrictieve posities over dieren. Andere mechanisten, werkend binnen hetzelfde mechanische kader maar met andere filosofische fundamenten, ontwikkelden hun opvattingen in oppositie tot de cartesiaanse doctrine en meenden dat dieren sensatie, perceptie en waarnemingsvermogen konden bezitten.
Dit onderzoek onthult hoe filosofische systemen voorbij wetenschappelijke methodologie het begrip van dieren in de zeventiende eeuw vormden.