Als we een duurzame toekomst willen opbouwen, moeten we soms stappen in de sectoren die transformatie het hardst nodig hebben, deze van binnenuit begrijpen, de status quo uitdagen en helpen ze schoner, duurzamer en uiteindelijk onderdeel van de oplossing te maken.
Katrina Hruschka
Als alumna van de EUR studeerde Katrina Hruschka in 2018 af aan Rotterdam School of Management met een master in Global Business and Sustainability.
Bij ECET willen we de mensen die helpen onze gemeenschap vorm te geven in de schijnwerpers zetten. In deze serie spreken we met studenten, alumni en academici over hun ervaringen, perspectieven en bijdragen aan de energietransitie.
Als alumna van EUR studeerde Katrina Hruschka in 2018 af aan Rotterdam School of Management met een master in Global Business and Sustainability. Momenteel werkt zij als onafhankelijk consultant aan grootschalige transformatie van vastgoed, met een achtergrond die energiehandel en de ontwikkeling van groene-waterstofprojecten omvat.
Wat bracht je in aanraking met ECET en hoe zag het onderwijs over de energietransitie aan Erasmus eruit voordat ECET bestond?
Je kunt de energietransitie niet echt vanuit één invalshoek benaderen. Het is tegelijkertijd een technologische, juridische, economische, politieke en sociale transitie. Zelfs vóór ECET waren er aan Erasmus zeker experts op het gebied van technologie, recht, economie, politiek en samenleving. Maar hun kennis was verspreid over de verschillende schools, en ik denk niet dat zij zoveel met elkaar spraken als nu. ECET heeft alles veranderd. Het vulde een leegte, maar die leegte was niet ontstaan omdat er geen interesse in energie was, maar omdat die interesse versnipperd was.
Het ontwerpen van of lesgeven over de energietransitie vanuit meerdere disciplines is echt moeilijk. Welke pedagogische uitdagingen kwam je het meest tegen?
Studenten komen bij ons binnen en spreken heel verschillende 'talen'. Een rechtenstudent zal onmiddellijk vragen wie bevoegd is om te handelen en welke regelgeving van toepassing is. Economen vragen meestal naar prikkels en marktontwerp... Het meest productieve onderwijs begint met concrete problemen, in plaats van met de theorieën waarvan je zou verwachten dat je ermee begint. Waterstof is een goed voorbeeld. Je begint met de ontwikkeling van een waterstofeconomie, wat duidelijk klinkt als iets voor economen. Maar heel snel leer je dat je die economie niet kunt opbouwen zonder na te denken over infrastructuur, recht, investeringen, markten, ecologie, sociale normen en technologisch risico.
Vertel ons over een moment waarop je het gevoel kreeg dat het onderwijs echt aansloeg.
Voor mij zijn de meest waardevolle momenten die waarop studenten stoppen met het verdedigen van hun 'eigen' disciplines en oprecht nieuwsgierig worden naar de perspectieven van anderen... Ik weet dat mijn onderwijs aanslaat wanneer mijn studenten verbanden beginnen te leggen die ik anders voor hen zou moeten leggen.
Je hoeft geen expert te zijn in elke discipline, maar je moet genoeg begrijpen om de juiste mensen met elkaar te verbinden, de juiste vragen te stellen en een project vooruit te helpen.
Wat zou je zeggen tegen een collega die sceptisch is over de vraag of een Centre als ECET de institutionele investering waard is?
Ieder moet erkennen dat de wereld zich niets aantrekt van onze organisatorische grenzen. De energietransitie is daar een heel treffend voorbeeld van. Geen enkele traditionele faculteit kan ons tegelijkertijd vertellen hoe we de waterstofinfrastructuur moeten aanleggen, de elektriciteitsmarkten opnieuw moeten vormgeven, voor decarbonisatie moeten betalen, wetgeving voor nieuwe technologie moeten opstellen en een rechtvaardige transitie moeten plannen. Daarmee wil ik niet zeggen dat een interdisciplinair centrum als het onze de traditionele faculteit zou moeten vervangen. Wat ik wel wil zeggen, is dat je een soort 'bindweefsel' nodig hebt tussen die faculteiten en tussen de universiteit en de samenleving.
Waar zou ECET in fase II prioriteit aan moeten geven en waaraan zou je persoonlijk willen bijdragen?
We moeten kansen blijven creëren voor studenten van verschillende faculteiten om samen te werken aan echte problemen rond de energietransitie... Idealiter zie ik dat een van onze externe partners tegen een probleem aanloopt en het aan ons voorlegt. Vervolgens gebruiken we dat probleem om een onderzoeksvraag te formuleren. De onderzoeksvraag komt vervolgens het klaslokaal binnen, waar studenten onze vooropgezette ideeën over de oplossingen uitdagen en veranderen. Zodra we deze gelaagde kennis hebben gevormd, kunnen we die teruggeven aan de industrie.