Promotie A.M. (Anna) Streiber

Hieronder volgt een korte samenvatting van het proefschrift:

Dit proefschrift onderzoekt hoe het verharden en vernauwen van de hersenvaten, ook wel intracraniële arteriosclerose genoemd, kan bijdragen aan de ziekte van Alzheimer en achteruitgang van het denkvermogen. Hoewel beide aandoeningen veel voorkomen en ernstig zijn, is nog niet goed bekend hoe ze biologisch met elkaar samenhangen.
Allereerst onderzocht ik of arteriosclerose de werking van bloedvaten in de hersenen beïnvloedt en of het bijdraagt aan de ophoping van amyloïd β, een eiwit dat een belangrijke rol speelt bij Alzheimer. Ik vond dat arteriosclerose de pulsatiliteit (een maat voor hoe sterk het bloed door een vat stroomt) verhoogt in nabijgelegen grote hersenslagaders, maar dat de kleine bloedvaten dieper in de hersenen hierdoor niet lijken te worden aangetast. Ook vond ik geen consistente relatie tussen de functie van kleine vaten en amyloïd β, behalve dat een hogere bloedstroomsnelheid in bepaalde diepe hersengebieden mogelijk wijst op een compensatiereactie van de hersenen in een vroeg stadium van amyloïdophoping.
Vervolgens bekeek ik of arteriosclerose samenhangt met Alzheimer-gerelateerde biomarkers in het brein en in het bloed. Mijn bevindingen laten zien dat arteriosclerose en amyloïd β in de hersenen waarschijnlijk onafhankelijk van elkaar bijdragen aan de ziekte van Alzheimer. Arteriosclerose kan daarbij via andere routes een rol spelen, zoals schade aan zenuwcellen en ophoping van vaat-gerelateerd amyloïd β.
Daarnaast onderzocht ik hoe arteriosclerose het denkvermogen, zoals geheugen en aandacht, beïnvloedt in de tijd. Mensen met meer ernstige arteriosclerose presteerden aan het begin slechter, en arteriosclerose dichter bij de hersenen voorspelde een snellere cognitieve achteruitgang, vooral in de eerste vijf jaar.
Tot slot ontwikkelde ik praktische aanbevelingen om de reproduceerbaarheid van statistische code in medisch onderzoek te verbeteren, met nadruk op duidelijkheid, transparantie en samenwerking.