Promotie C.M.J. (Christi) Steendam

Samenvatting:

De Epidermale GroeiFactor Receptor (EGFR) is een eiwit op de buitenkant van de cel welke een rol speelt bij longkanker. In dit proefschrift wordt gekeken naar nieuwe manieren om de behandeling met beschikbare EGFR remmers te optimaliseren. Bij mensen met een normale EGFR laat de remmer erlotinib in combinatie met docetaxel chemotherapie helaas slechtere uitkomsten zien dan enkel docetaxel. Verder is onderzocht waar de toxische grens van de EGFR remmer osimertinib ligt in het bloed, waarbij een aangepaste dosis in de toekomst mogelijk een groot deel van de ernstige bijwerkingen kan voorkomen. Daarnaast kijken we naar het effect van chemotherapie bij mensen die al met een EGFR remmer behandeld zijn vanwege een mutatie (DNA afwijking) in de kankercel. Dat zorgt weer voor een substantiële extra periode van ziekteremming in verschillende toedieningsschema’s. 

Het volgende deel beschrijft onderzoek naar het opsporen van tumor DNA in het bloed. We vergelijken twee nieuwe technieken met elkaar (ddPCR en NGS), waarbij beiden goed in staat blijken mutaties op te sporen. Daarnaast is het bloed gecontroleerd van een groep mensen met verdenking op longkanker met uitzaaiingen waar geen DNA onderzoek op weefsel mogelijk is. Daarbij sporen we met NGS inderdaad mutaties op met mogelijkheden van behandeling, die anders niet aangetoond waren. Hierna beschrijven we van een groep mensen met EGFR mutaties het beloop van bloedwaardes gedurende de tijd. We zien minder goede resultaten als de EGFR mutaties die in het bloed aanwezig zijn bij de start van de remmers na een periode van behandeling niet verdwijnen.