Promotie E. (Enrico) Ne

Sinds de ontdekking van HIV-1 als de veroorzaker van het verworven immunodeficiëntiesyndroom (AIDS), in 1983/1984, is er aanzienlijke vooruitgang geboekt bij het begrijpen van de moleculaire pathogenese van de infectie. Hoewel het virus dat voortdurend muteert het onmogelijk heeft gemaakt om een effectief vaccin te ontwikkelen, heeft de ontwikkeling van zeer effectieve antivirale geneesmiddelen en de komst van antiretrovirale combinatietherapie (cART) de aan aids gerelateerde mortaliteit verminderd en de overdracht naar niet-geïnfecteerde personen voorkomen. Ondanks deze successen blijft de zoektocht naar een HIV-1 remedie een wereldwijde prioriteit, aangezien cART niet genezend is, bijwerkingen heeft en levenslang moet worden ingenomen. Bovendien blijft de wereldwijde uitrol van cART, met name in landen met beperkte middelen, een voortdurende uitdaging. HIV-1 blijft aanwezig omdat het provirus na de infectie een latente infectie kan veroorzaken in rustende CD4+ T-cellen en andere langlevende immuun cellen. Vanwege dit reservoir van langlevende, latente met HIV1 geïnfecteerde cellen, leidt onderbreking van cART tot een snelle opleving van ongeremde virale replicatie, wat een levenslange behandeling noodzakelijk maakt. Therapeutische strategieën voor de genezing van HIV-1 zijn gericht op het elimineren, inactiveren of verminderen van de poel van latent geïnfecteerde cellen, zodat het immuunsysteem van de patiënt na stopzetting van cART de virale replicatie kan controleren. Een populaire strategie is om virale productie in latent geïnfecteerde cellen te induceren, met behulp van medicamenteuze interventies die latentie omkeer middelen (LRA's) worden genoemd, zodat de geïnfecteerde cel herkenbaar wordt voor het immuunsysteem of vatbaar wordt voor virale cytopathische effecten wat resulteert in eliminatie. In dit proefschrift hebben we drie verschillende en complementaire onderzoeksmethoden ontwikkeld die hebben geleid tot de identificatie van nieuwe moleculaire doelwitten die cruciaal zijn voor de latentie van HIV1, en nieuwe kleine moleculen (LRA's) die kunnen worden benut voor therapeutische interventies gericht op het omkeren van latentie. Dit werk breidt het bekende repertoire van factoren en cellulaire routes die virale latentie bepalen verder uit (beschreven in de algemene inleiding: Hoofdstuk 1), wat bijdraagt aan een beter begrip van de mechanismen en signaleringsroutes waarop latentie-omkeerstrategieën gericht kunnen zijn.

De promoties vinden, in verband met het coronavirus, niet op de gebruikelijke wijze publiekelijk plaats in de Senaatszaal of in de Professor Andries Queridozaal. De kandidaten zullen hun proefschrift in een klein gezelschap of online verdedigen.