Promotie G. (Gonzalo) Collado Lara

Samenvatting:

Ioniserende straling wordt gebruikt bij radiotherapie om de dood van tumorcellen te induceren. Bestraling beschadigt echter ook gezonde weefsels en is dus niet selectief voor kankercellen. Overmatige schade aan kritische organen rond de tumor kan leiden tot ernstige, ongewenste neveneffecten. Het doel van in vivo dosimetrie
is het onafhankelijk meten van de dosis die aan de patiënt wordt toegediend, met als doel de therapieonzekerheden op te heffen en zo de dosis naar gezonde organen verder te verlagen. Tot op heden is echter geen enkele dosimetrietechniek algemeen aanvaard als gouden standaard.

In dit proefschrift hebben we de combinatie van Echocontrastmiddelen en echografie voor stralingsdosimetrie onderzocht. Contrastmiddelen zijn injecteerbare deeltjes, doorgaans kleiner dan een rode bloedcel, met een gasvormige (microbellen, MB) of een vloeibare (nanodruppels, ND’s) kern, en een coatinglaag die hun stabiliteit
verhoogt. Hier hebben we twee verschillende principes bestudeerd waarmee straling interageert met contrastmiddelen, zoals beschreven in Hoofdstuk 1: Aan de ene kant kan straling de fysisch-chemische eigenschappen van MB wijzigen, wat uiteindelijk hun akoestische respons beïnvloedt. Aan de andere kant kan straling de faseverandering van ND’s (akoestisch onzichtbaar) in MB (akoestisch resonant) veroorzaken, wat gemakkelijk detecteerbaar is met echografie. De hoofdstukken van dit proefschrift gaan dieper in op experimentele studies in een goed gecontroleerde in vitro omgeving, met als doel het potentieel van deze techniek voor
dosimetrie en de haalbaarheid ervan voor klinische vertaling te beoordelen.