Promotie I.W.F. (Ingmar) Legerstee

Hieronder volgt een korte samenvatting van het proefschrift:

Deze thesis onderzocht de resultaten van verschillende behandelmethoden voor letsels van het metacarpofalangeale (MCP)-gewricht van de duim, met als doel artsen en patiënten beter te ondersteunen bij behandelkeuzes. Een systematische review liet zien dat verschillende chirurgische technieken voor primair herstel van ulnaire collaterale ligament (UCL)-rupturen vergelijkbare en overwegend goede uitkomsten geven. Immobilisatie met K-draden veroorzaakte meer pijn zonder duidelijke verbetering van stabiliteit of functie ten opzichte van gips- of spalkimmobilisatie.

Daarnaast werden biomechanische en diagnostische aspecten van UCL-letsel onderzocht. De vorm van de kop van het os metacarpale bleek niet geassocieerd met een verhoogd risico op UCL-ruptuur. Bij avulsiefracturen varieerde de grootte van het botfragment sterk ten opzichte van de insertielengte van het ligament. Vooral gewrichtsinstabiliteit, en niet fragmentgrootte, bleek bepalend voor de keuze voor operatieve behandeling.

Verder werden operatieve en niet-operatieve behandelingen voor UCL- en radiale collaterale ligament (RCL)-letsels, chronische instabiliteit en artrose geëvalueerd. Zowel primair herstel als reconstructie met peestransplantaat verbeterden klinische en patiëntgerapporteerde uitkomsten na 12 maanden. Primair herstel gaf ook bij een operatieve vertraging tot zes maanden goede resultaten. Daarnaast lijkt UCL-reconstructie waardevol bij beginnende MCP-artrose. Bij RCL-avulsiefracturen konden ook patiënten met duidelijke fragmentdislocatie succesvol niet-operatief worden behandeld, wat erop wijst dat gewrichtsinstabiliteit een belangrijkere indicatie voor chirurgie is dan fragmentdislocatie. Tot slot gaf schroeffixatie bij MCP-artrodese minder materiaalgerelateerde complicaties dan K-draadfixatie. Toekomstig onderzoek moet zich richten op niet-operatieve behandelopties voor instabiele UCL- en RCL-letsels.