Promotie L. (Lixia) Dai

Hieronder volgt een korte samenvatting van het proefschrift:

In Hoofdstuk 1, wordt de toenemende uitdaging van laat optredende hartritmestoornissen bij patiënten met congenitale hartafwijkingen (CHD) beschreven en benadrukt dat de onderliggende mechanismen nog onvoldoende begrepen zijn. In dit hoofdstuk wordt uitgelegd dat vroege preoperatieve elektrofysiologische veranderingen, veroorzaakt door anatomische en hemodynamische factoren, mogelijk een rol spelen bij het ontstaan van late hartritmestoornissen. Over de vroege elektrofysiologie bij pediatrische CHD-patiënten is echter nog weinig bekend. Hoge-resolutie epicardiale mapping wordt geïntroduceerd als methode om depolarisatie- en repolarisatie-eigenschappen tijdens chirurgie rechtstreeks aan het myocardoppervlak te onderzoeken. Als overzichtsstudie wordt in Hoofdstuk 2 de huidige kennis samen over postnatale cardiale maturatie, de ontwikkeling van het geleidingssysteem en elektrofysiologische afwijkingen bij pediatrische CHD samengevat. Belangrijk is dat prevalentie, mechanismen en klinische relevantie van hartritmestoornissen systematisch worden besproken binnen drie pediatrische contexten: gezonde kinderen, preoperatieve CHD-patiënten en postoperatieve CHD-patiënten. Daarnaast worden toekomstige richtingen besproken, waaronder niet-invasieve monitoring, selectieve intraoperatieve mapping, diermodellen en gestandaardiseerde dataverzameling om vroege risicostratificatie en langetermijnuitkomsten in deze populatie te verbeteren. Door patiënten met tetralogie van Fallot (TOF) en ventrikelseptumdefecten (VSD) vóór chirurgie met elkaar te vergelijken, wordt in Hoofdstukken 3 en 4 atriale en ventriculaire elektrofysiologie onderzocht en aangetoond dat elektrofysiologische veranderingen waarschijnlijk worden beïnvloed door complexe anatomie, hemodynamische overbelasting en chronische hypoxie. In de atria, met name in het linkeratrium en de pulmonaal venen, kunnen deze vroege veranderingen bij TOF mogelijk irreversibel zijn en bijdragen aan hartritmestoornissen op lange termijn. Verschillen in depolarisatie- en repolarisatie-eigenschappen werden waargenomen in het rechterventrikel (RV) en de rechterventrikel-uitstroombaan (RVOT) tussen beide groepen, voornamelijk met betrekking tot potentiaalvoltage en het gecorrigeerde activation recovery interval. Belangrijk is dat T golfvariatie mogelijk kan dienen als een vroege en gevoelige indicator van repolarisatieheterogeniteit. In Hoofdstuk 5 richt onderzoek zich op Bachmann’s Bundle (BB) bij pediatrische CHD-patiënten en laat zien dat geleidingsafwijkingen en laagvoltagegebieden reeds vroeg in het leven aanwezig zijn en niet samenhangen met leeftijd. Deze veranderingen kunnen verband houden met factoren zoals anatomische afwijkingen en hemodynamische overbelasting. Daarentegen weerspiegelen de waargenomen toenames in potentiaalvoltage en geleidingssnelheid met de leeftijd waarschijnlijk cardiale maturatie. Dit hoofdstuk benadrukt het bijzondere belang van maturatie en ontwikkeling binnen de pediatrische populatie. In Hoofdstuk 6 wordt de rol van biologische veroudering en volumeoverbelasting bij elektrofysiologische veranderingen in niet-gecorrigeerde atriumseptumdefect (ASD)-patiënten onderzocht. Door ASD-patiënten te vergelijken met leeftijdsgematchte controles zonder volumeoverbelasting laat dit hoofdstuk zien dat biologische veroudering onafhankelijk geassocieerd is met elektrofysiologische remodeling van het rechteratrium, en niet volumeoverbelasting. De casusbeschrijving in Hoofdstuk 7 presenteert twee pediatrische patiënten met congenitaal lang-QT-syndroom en toont een uitgesproken spatiotemporele dispersie van ventriculaire repolarisatie. Deze bevindingen suggereren dat vroege repolarisatiedispersie bij pediatrische patiënten, vooral bij patiënten met samengestelde mutaties, veel ernstiger kan zijn dan eerder werd aangenomen, wat mogelijk inzicht geeft in hun verhoogde risico op hartritmestoornissen. Met behulp van langdurige Holter- en ECG-gegevens worden in Hoofdstuk 8 voorspellers voor zowel het ontstaan als de progressie van atriumfibrilleren (AF) bij volwassenen met CHD geïdentificeerd. Het hoofdstuk laat zien dat atriale extrasystolebelasting, PR-interval en QTc verlenging toegankelijke en niet-invasieve markers zijn voor AF-kwetsbaarheid. Door de focus te verplaatsen van intraoperatieve mapping naar technieken die geschikt zijn voor longitudinale follow-up, onderstreept dit hoofdstuk de klinische waarde van routinematige monitoring voor gepersonaliseerde risicostratificatie en vroege ritmebehandeling. In het laatste hoofdstuk, Hoofdstuk 9, worden de belangrijkste bevindingen van dit proefschrift samengebracht om een geïntegreerd beeld te schetsen van vroege elektrofysiologische veranderingen bij CHD. Deze vroege veranderingen zijn het resultaat van een samenspel tussen anatomische complexiteit, hemodynamische overbelasting, hypoxie en ontwikkelingsmaturatie, en kunnen een rol spelen bij het ontstaan van hartritmestoornissen op lange termijn bij CHD-patiënten. Daarnaast benadrukt dit hoofdstuk het klinische nut van Holter- en ECG-monitoring tijdens longitudinale follow-up, aangezien in Hoofdstuk 8 patiënten met een verhoogd risico op AF konden worden geïdentificeerd aan de hand van niet-invasieve markers zoals AES-belasting, PR interval en QTc-verlenging. Uiteindelijk onderstreept dit proefschrift het belang van verder onderzoek naar preoperatieve elektrofysiologische veranderingen en hun mogelijke rol binnen langetermijnsurveillance van hartritmestoornissen bij CHD-patiënten.