Promotie M.H.C. (Martijne) Bansraj-Duvekot

Hieronder volgt een korte samenvatting over het proefschrift:

Een herseninfarct kan effectief behandeld worden door acute reperfusie behandelingen: intraveneuze trombolyse (IVT) en endovasculaire trombectomie (EVT). Echter, het effect van zowel IVT als EVT neemt snel af over de tijd. Snelle herkenning van een beroerte en snelle initiatie van deze behandelingen zijn essentieel om de kans op herstel te vergroten. Dit proefschrift bespreekt 3 manieren om de tijd van het optreden van een beroerte tot het starten van behandeling te verkorten: 1) het voorkomen van ‘patient delay’ na het optreden van een beroerte, 2) transport van patiënten met de verdenking op een beroerte naar de juiste bestemming, en 3) het verbeteren van de diagnose van herseninfarcten die in aanmerking komen voor EVT middels beeldvorming.

Prehospitaal bestaat het grootste deel van de vertraging uit de tijd van het optreden van symptomen tot het eerste medische contact. Directe alarmering van 112 door patiënten of omstanders na het optreden van beroerte symptomen versnelt de aankomst in het ziekenhuis en de hierop volgende behandeling. Publieke voorlichtingscampagnes instrueren mensen om zo snel mogelijk contact op te nemen met 112 na het bemerken van beroerte symptomen, maar er zijn nog steeds veel patiënten met de verdenking op een beroerte die eerst hun huisarts bellen.

Endovasculaire trombectomie bij patiënten met een intracraniële proximale occlusie kan alleen verricht worden in gespecialiseerde interventiecentra. IVT kan toegediend worden in alle ziekenhuizen. Er zijn verschillende strategieën voorgesteld voor het transport van patiënten met de verdenking op een beroerte door de ambulance. Met de drip-and-ship strategie, wordt een patiënt naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht voor snelle behandeling met IVT. Indien de patiënt in aanmerking komt voor EVT, wordt de patiënt overgeplaatst naar een interventiecentrum. Prehospitale stroke scores kunnen worden gebruikt als prehospitale triage om patiënten met een hoge kans op een proximale occlusie te onderscheiden van patiënten met een lage kans op een proximale occlusie voor direct transport naar een interventiecentrum. Met behulp van deze scores wordt een gepersonaliseerde benadering voorgesteld: met een gepersonaliseerd prehospitaal beslismodel kunnen meerdere factoren meegewogen worden voor de optimale transport strategie.

Cruciaal voor het behandelen van patiënten met een proximale occlusie is het snel en accuraat detecteren van occlusies op beeldvorming. Echter, de nauwkeurigheid van CTA beoordelingen in de dagelijkse klinische praktijk is nooit onderzocht. Daarnaast zijn er voor het bespoedigen van occlusie detectie diverse ‘artificial intelligence’ algoritmes ontwikkeld, maar hun klinische betekenis is nog niet onderzocht.

Het doel van dit proefschrift was het verbeteren van prehospitale triage en diagnostische work-up van patiënten met de verdenking op een beroerte. Specifieke onderzoeksvragen waren:

1. Welke factoren beïnvloeden het direct alarmeren van 112 door patiënten met de verdenking op een beroerte?
2. Hoe gevoelig zijn prehospitale stroke scores voor de detectie van verschillende intracraniële proximale occlusie locaties?
3. Hoe presteren prehospitale stroke scores in het veld?
4. Wat is de impact van prehospitale transport strategieën op patiëntenstromen en behandeltijden?
5. Wat is de diagnostische prestatie van CTA beoordelingen in de dagelijkse klinische praktijk en van geautomatiseerde occlusie detectie algoritmes bij patiënten met de verdenking op een beroerte?