Promotie M.J. (Javad) Wahadat

Korte samenvatting over het doel van het proefschrift:

Systemische lupus erythematosus (SLE) is een ernstige en potentieel levensbedreigende auto-immuunziekte. SLE die op de kinderleeftijd begint (cSLE) vertoont doorgaans een ernstiger klinisch verloop dan SLE bij volwassenen. Dit heeft aanzienlijke gevolgen voor de kwaliteit van leven, onderwijsprestaties en participatie op de arbeidsmarkt van deze patiënten. Meer dan de helft van de patiënten slaagt er niet in om op jongvolwassen leeftijd betaald werk te vinden. Tegen de tijd dat patiënten de leeftijd van 30 jaar bereiken, zal 5-10% van hen zijn overleden als direct gevolg van SLE en voornamelijk door infecties of cardiovasculaire complicaties. Op die leeftijd heeft de meerderheid van de overlevende patiënten inmiddels ook onomkeerbare schade opgelopen door zowel de ziekte zelf als door de medicamenteuze behandeling ervan. Met name prednison geeft een aanzienlijk verhoogd risico op het ontwikkelen van schade zoals onder andere cataract, osteoporose, osteonecrose, groeivertraging of zelfs groei stilstand. Het is daarom van groot belang om behandelingen te ontwikkelen die de ziekteactiviteit kunnen verminderen terwijl de schadelijke effecten van zowel de ziekte als de medicatie worden geminimaliseerd.

Er zijn drie potentiele strategieën die kunnen bijdragen aan de verbetering van de behandeling. Een recent ontwikkelde therapeutische strategie is het zogenaamde “treat-to-target” (T2T) concept. Hierin wordt de behandeling aangepast op geleide van de ziekteactiviteit om een vooraf bepaald doel (remissie of lage ziekteactiviteit) te bereiken. Hoewel dit concept reeds is uitgewerkt voor SLE bij volwassenen, is de haalbaarheid ervan bij kinderen met SLE tot op heden niet onderzocht. Ten tweede kunnen therapeutische interventies worden geoptimaliseerd door het identificeren van meetbare biomarkers, die bijdragen aan de pathogenese en daardoor geassocieerd zijn met ziekteactiviteit. Type I Interferonen (IFN-I) zijn een groep eiwitten die een belangrijke rol spelen in de pathogenese van SLE. Daarom vormen deze eiwitten een veelbelovende biomarker voor ziekteactiviteit. Met de komst van medicijnen die de IFN-I route kunnen blokkeren kan de aanwezigheid van deze eiwitten gebruikt worden om patiënten te selecteren die gebaat zouden kunnen zijn bij deze nieuwe behandelmethodes. Naast IFN-I route zijn in recente studies andere eiwit en/of gen profielen geassocieerd met de mate van ziekteactiviteit in SLE. Daarom kan een derde strategie om de behandeling van SLE te optimaliseren, bestaan uit het combineren van de eiwit en gen-profielen die geassocieerd zijn met ziekteactiviteit.

In dit proefschrift zullen we middels diverse studies laten zien dat deze strategieën een cruciale rol kunnen spelen bij het optimaliseren van de behandeling van kinderen met SLE.