Promotie P.E. (Patricia) Bravo Tapia

Hieronder volgt een korte samenvatting van het proefschrift:

Gebaseerd op Bronfenbrenners bio-ecologische raamwerk, onderzoekt deze scriptie hoe ouderlijke kenmerken, gezinsdynamiek en culturele contexten in de loop der tijd op elkaar inwerken en de sociaal-emotionele en fysieke ontwikkeling van kinderen beïnvloeden, van de middenkindertijd tot de adolescentie. Met behulp van prospectieve longitudinale data uit de Generation R Study (Nederland), de Early Childhood Longitudinal Survey (Chili) en de Panel Study on Korean Children (Zuid-Korea) onderzoeken zes empirische studies deze multisystemische mechanismen.

Initiële observationele bevindingen in de vroege kindertijd lieten een algehele afname van de maternale sensitiviteit zien over een periode van 10 jaar, hoewel de verschuivingen in het traject niet gekoppeld waren aan specifieke individuele of contextuele voorspellers. Bij het onderzoeken van intergenerationele tegenspoed bleken vroege relationele mechanismen (hechting in de kindertijd en maternale sensitiviteit) niet direct de invloed van maternale mishandeling in de kindertijd op de mentale gezondheid van het kind op 10-jarige leeftijd te mediëren; deze transgenerationele overdracht werkte veeleer indirect via aanhoudende maternale psychopathologie. In de middenkindertijd bevorderde een hogere maternale sensitiviteit een verbeterde zelfregulatie bij kinderen, wat indirect leidde tot een lagere Body Mass Index (BMI) op 10-jarige leeftijd. Op 13-jarige leeftijd toonde structurele vergelijkingsmodellering aan dat mishandeling door de moeder in de kindertijd direct voorspellend was voor emotionele en gedragsproblemen bij adolescenten, waarbij gezinsdysfunctie en een strenge opvoeding belangrijke mediërende mechanismen waren. Cross-culturele analyses brachten duidelijke omgevingsnuances aan het licht: Nederlandse kinderen vertoonden stabielere trajecten met minder problemen dan Chileense kinderen, bij wie de aanvankelijk hogere probleemniveaus in de loop der tijd afnamen. Ten slotte, hoewel vaderlijke warmte universeel bescherming bood tegen tekorten in zelfbeheersing bij kinderen in zowel Nederland als Zuid-Korea, voorspelde een hoge mate van vaderlijke controle uitsluitend bij Nederlandse kinderen een toename van problemen met zelfbeheersing.

Samengevat toont het werk in deze dissertatie aan dat de sociaal-emotionele ontwikkeling van kinderen niet wordt bepaald door geïsoleerde variabelen op één enkel moment. Het wordt gestuurd door dynamische netwerken van gezinsrelaties, de mentale gezondheid van de moeder en de bredere culturele omgeving.