Promotie V. (Vasiliki) Andreou-Chalos

Samenvatting:

Een herseninfarct ontstaat wanneer er te weinig bloed naar (een deel van) de hersenen stroomt. Vaak wordt dit veroorzaakt door een bloedstolsel die in een slagader in de hersenen komt vast te zitten. Dit veroorzaakt acute neurologische stoornissen en leidt wereldwijd tot een hoge mortaliteit en morbiditeit. Om onomkeerbare schade aan het hersenweefsel te voorkomen, moeten patiënten zo snel mogelijk worden behandeld om de bloedtoevoer te herstellen (“time is brain”). Meer dan twee decennia lang was intraveneuze trombolyse (IVT) met alteplase, een middel dat vooral goed werkzaam is om kleine bloedstolsels op te lossen, de enige standaardbehandeling voor het herseninfarct. In 2015 werd bewezen dat intra-arteriële therapie (IAT), ook wel endovasculaire trombectomie genaamd, effectief en veilig is bij patiënten met een proximale intracraniële occlusie in de voorste circulatie. Hiermee wordt het bloedstolsel middels een katheterbehandeling via de lies uit de slagader verwijderd. Hoewel deze behandeling op groepsniveau resulteerde in een zeer sterke verbetering van uitkomsten, kan alsnog bijna de helft van de patiënten niet zelfstandig functioneren na IAT. Het voorspellen van de uitkomst voor individuele patiënten is uitdagend, omdat de uitkomst per patiënt verschilt en gebaseerd is op meerdere factoren. Met behulp van klinische voorspelmodellen kunnen multipele factoren gecombineerd worden om de kans op een bepaalde uitkomst voor individuele patiënten zo goed mogelijk te schatten. Deze modellen kunnen door artsen worden gebruikt om te selecteren welke patiënten baat kunnen hebben bij IAT, maar ook om artsen, patiënten en hun familieleden te informeren over hoeveel herstel er te verwachten valt na IAT. Uitkomsten na IAT kunnen mogelijk verbeterd worden door optimalisering van de macrovasculaire en microvasculaire intracraniële perfusie tijdens en na IAT. Potentiële behandelstrategieën zijn het aanpassen van het huidige beleid omtrent het toedienen van intraveneuze alteplase voorafgaand aan IAT, of juist het toevoegen van andere antitrombotische middelen tijdens IAT. Om het potentiële voordeel van deze twee behandelstrategieën te onderzoeken, is er nieuwe data nodig uit observationeel onderzoek, maar idealiter uit gerandomiseerde klinische studies. Naast het bepalen van het primaire doel van zo’n gerandomiseerde studie, zijn ook de selectie van een primaire uitkomstmaat en het type informed consent procedure belangrijke overwegingen bij de opzet en uitvoering hiervan.

Het algemene doel van het onderzoek in dit proefschrift was het voorspellen van de uitkomst van patiënten na IAT (Deel I) en het vinden van manieren om de uitkomst na IAT verder te verbeteren door het optimaliseren van intra-arteriële reperfusie (Deel II) en door het verbeteren van de opzet en uitvoering van gerandomiseerde klinische studies (Deel III).