ESHCC organiseert internationale conferentie over muziek: 'We Want More: Music / Sociology!’

In 2014 was Rotterdam Popular Music Studies nog een vrij onopvallende aangelegenheid met Julian Schaap en Pauwke Berkers. Toch was er iets aan het broeien. Thomas Calkins – net gepromoveerd – was aanwezig en probeerde elke Nederlander een plaat van Shocking Blue te laten signeren. Yosha Wijngaarden, een beginnende promovendus, sloop het congres binnen zonder het inschrijfgeld te betalen, geheel in de stijl van het Holland Pop-festival. In de afgelopen twaalf jaar is RPMS uitgegroeid van een ruziënd stel tot een hechte familie van meer dan 40 mensen, waaronder leden van andere (Nederlandse) universiteiten. Ze wilden duidelijk meer. 

De ‘We Want More: Music / Sociology!’ conferentie werd voorafgegaan door een workshop voor jonge wetenschappers (georganiseerd door Codarts Rotterdam en IASPM Benelux), waar vijftien getalenteerde jonge (promovendi) feedback kregen op hun werk van ervaren wetenschappers, ideeën uitwisselden over een ‘goede’ academische carrière en publicatieadvies kregen van een mederedacteur van Poetics. 's Avonds openden we de conferentie in het Katoenhuis met een sterk programma, waaronder AI Robots on Stage (georganiseerd door Thunderboom Records en Yosha Wijngaarden), een lezing over utopisch dagdromen, een panel From Dusk to Dawn: Social Justice in Night Spaces (gepresenteerd door Kristina Kolbe, Timo Koren en Miguel Neiva), en kondigde Julian Schaap het plan aan om hun eigen open-access tijdschrift Sociology of Music te lanceren.

De hoofdconferentie vond plaats op 9 en 10 april onder het motto: No Gods, No Masters, No Keynotes. Gedurende twee dagen luisterden 140 deelnemers naar 89 presentaties van wetenschappers van toonaangevende onderzoeksinstellingen uit de hele wereld, evenals van onderzoekers van onze partners bij Keychange, Live DMA, de Boekmanstichting en Podiumkunst.net. De onderwerpen varieerden van de belangrijkste complexiteitskenmerken van muziekecosystemen tot de betekenis van vinyl, van een vergelijkende frame-analyse van beleid inzake de internationalisering van muziek tot de post-ironie van Italo-disco, van op muziek gebaseerde hervormingsprogramma’s in Indiase jeugdinrichtingen tot het gebruik van muziek voor stemmingsregulatie, van de gendergerelateerde werkervaringen van vrouwelijke toneelmeesters tot pluriversale pedagogiek in het Planet Rap Project, en van protestmuziek en de processen van affectieve polarisatie tot vrouwelijke stripclubpromotors en cloutboosters.

Het avondprogramma – samengesteld door Frank Kimenai, oud-student uit de muziekindustrie, met steun van Popunie – bracht het beste samen wat Rotterdam op muzikaal gebied te bieden heeft. Petrecere Proletare opende de avond met een set van manele-cassettes (eerlijk gezegd kunnen ze nog wel wat oefening gebruiken), gevolgd door het Cinema Colombiana-duo Mucha Doombia. Juan Campos Escobar, een voormalige medestudent Kunst- en Cultuurwetenschappen, draaide een aantal klassieke cumbia-nummers. Rotterdams luidste band – Bombstrap – bracht het publiek in vervoering tijdens deze uitverkochte avond. ESHCC-alumna Krismika sloot de avond af met een electro-set. We want more!