Als ouderen binnen de zorg tradities en rituelen uit hun cultuur kunnen uiten en overdragen op de jongere generaties, brengt dat veel. Dat ziet Thérese Nleng van het Netwerk van Organisaties van Oudere Migranten. Onderzoeker Lara Fizaine: "In het koloniale verleden werden rituelen en tradities niet geduld."
Wat betekent cultuurspecifieke zorg volgens jullie?
Thérese Nleng: "Heel eenvoudig gezegd: als iemand met een andere culturele achtergrond bij de dokter komt en zegt: 'Ik heb pijn in mijn been', dan kan het specifiek gaan over pijn in zijn kleine teen. Dat vergt doorvragen van een zorgverlener, en als dat niet gebeurt, ontstaan er misverstanden. Dat gaat om cultuurspecifieke taal en -context en daarvoor zou veel meer aandacht moeten zijn."
Lara Fizaine: "Ik noem het liever groep-specifieke zorg. Ik heb in mijn onderzoek veel gekeken naar het woord cultuur en hoe het soms problematisch kan zijn om het te gebruiken. Als je het over cultuur hebt, gaat het bijvoorbeeld over eetgewoonten of spirituele behoeften.
Bij patiënten met een migratieachtergrond gaat het om meer dan een zorgvraag vanuit hun culturele achtergrond. Het gaat om toegang tot de zorg, over systemen en structuren waarbinnen ze hun weg niet kunnen vinden, omdat ze bijvoorbeeld de taal niet spreken of niet weten waar ze hulp moeten vragen. Of, andersom, het systeem kan zich niet aanpassen zodat het toegankelijk is voor deze groepen."
Bio
Thérese Nleng is landelijk coördinator bij Netwerk NOOM (Netwerk voor Organisaties van Oudere Migranten). Het netwerk werkt aan verbetering van de (inkomens)positie en het welzijn van de snelgroeiende en zeer diverse groep migrantenouderen in Nederland.
Lara Fizaine doet promotieonderzoek bij Leyden Academy on Vitality and Ageing naar diversiteitsbeleid en -praktijken in de ouderenzorg. Ze is ook gastonderzoeker aan het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut (NIDI) en de Erasmus Universiteit Rotterdam.
Is er hierbij verschil tussen de oude en jonge generaties?
Nleng: "De oudere generatie noem ik altijd de stille dragers. In de meeste culturen of gemeenschappen zie je terugkomen dat ouderen het lastig vinden om aan te geven dat ze last hebben van bepaalde symptomen. Ze willen de generaties onder hen niet tot last zijn. In tegenstelling tot de jongere generatie, de internetgeneratie, die al heeft opgezocht wat er aan de hand is voordat ze naar de huisarts stappen.
De generatie daar tussen – van 35 tot 55 jaar – noemen wij de bruggeneratie. Zij spelen een heel andere rol. Aan de ene kant kennen zij de rituelen en tradities die die eerste generatie bij zich draagt, maar ze vinden het lastig om zich daartoe te verhouden, omdat ze zijn verwesterd. Dat speelt ook een rol bij hun mantelzorg. Ze dragen de zorg voor zowel hun ouders als hun kinderen en vormen vaak vanuit die rollen de brug naar het Nederlandse zorgsysteem."
- Promovendus
- Meer informatie
Wil je verder lezen? Download de nieuwe white paper van Leiden-Delft-Erasmus Universities (LDE) over diversiteitsdilemma’s.
- Gerelateerde content
