Op uitwisseling: geniet van het moment

Waarom heb je voor Bangkok gekozen?

 ‘Ik had Japan en Zuid-Korea al uitgekozen, en ik vond het lastig om een derde optie te kiezen. Ik twijfelde tussen Hongkong en Bangkok. Toen ging ik naar KINO om een Thaise film te kijken, getiteld How to Make Millions Before Your Grandma Dies. Ik begreep er niet veel van omdat mijn Nederlands nogal beperkt is, maar de stad waarin de film zich afspeelde, zag er voor mij gewoon ongelooflijk interessant uit. Ik had nog nooit zoiets gezien. Toen ik die avond thuiskwam, dacht ik: ik kies Bangkok. De deadline was twee dagen later. Ze hebben me aangenomen, en de rest volgde vanzelf.’ 

Hoe was je aankomst?

‘Door een vertraging moest ik een dag in Finland blijven, dus ik kwam uitgeput en met een flinke jetlag aan. Ik stapte in een taxi naar het eerste kennismakingsevenement, samen met de enige andere Erasmusstudent die eigenlijk met mij mee zou gaan. Hij vertelde me dat hij de stad helemaal niet leuk vond en dat hij erover dacht om die avond nog het vliegtuig naar huis te nemen.’ 

Dat was pas mijn eerste uur in Bangkok, dus ik moest snel op een of andere manier contacten leggen. En in zekere zin zorgde dat ervoor dat ik mensen leerde kennen die ik anders misschien nooit had ontmoet. Ik had geluk met mijn accommodatie, die in feite een studentenwoning voor uitwisselingsstudenten was. Elke dag was er wel iemand in de lobby om een praatje mee te maken. De meeste vrienden met wie ik uiteindelijk mijn tijd doorbracht, heb ik die eerste dag ontmoet.’
 

Heb je, naast andere uitwisselingsstudenten, ook lokale vrienden gemaakt?

‘Eerlijk gezegd ging dat makkelijker dan ik aanvankelijk had verwacht. De universiteit wees me een studiegenoot toe die me tijdens mijn eerste weken rondleidde, me meenam naar Chinatown en de kunstwijk, en me kennis liet maken met karaokebars. Maar een paar van mijn beste ontmoetingen kwamen toevallig tot stand. Een van mijn beste Thaise vrienden ontmoette ik in een bioscoop. Na de film raakten we aan de praat over wat we ervan vonden, en daarna bleven we elkaar ontmoeten. Hij stapte uit het familiebedrijf om zijn eigen muziekwinkel te openen. Het was echt inspirerend om te zien hoe gedreven iemand kon zijn. Voordat ik vertrok, gaf hij me zelfs een op maat gemaakte cassetteband uit de winkel.’

Het helpt ook dat Thaise mensen heel open en toegankelijk zijn. Een van de eerste keren dat ik in een moesson terechtkwam, was ik doorweekt terwijl ik naar de sportschool probeerde te komen en zocht ik uiteindelijk beschutting onder het afdak van een winkel. Ze waren met vrienden naar een Muay Thai-gevecht aan het kijken, zagen in welke toestand ik verkeerde en nodigden me gewoon uit om erbij te komen zitten. Ze spraken geen woord Engels. We communiceerden vooral via lichaamstaal en intuïtie. Ze vertelden me dat het nog een half uur zou regenen en dat ik gewoon moest gaan zitten en wachten. Dat soort momenten, waarop een vreemde zonder aarzelen zijn deur voor je opent, zal ik nog lang onthouden.’

Hoe heeft de stad zelf je verrast?

‘Het verkeer was de grootste schok. Ik wist dat Bangkok een grote stad was, maar ik had me niet gerealiseerd hoe volledig het om auto’s draait. Motoren creëren hun eigen rijstroken, tweebaanswegen worden drie- en vervolgens vierbaanswegen. Alles verloopt met de auto, omdat het openbaarvervoersnetwerk niet zo uitgebreid is. Ik nam bijna overal de taxi. Mijn vrienden maakten allemaal gebruik van motortaxi’s, maar gezien de verkeerssituatie heb ik daar toch maar vanaf gezien.

De andere verrassing was het tempo. Bangkok slaapt eigenlijk nooit. In Rotterdam is om tien uur ’s avonds bijna alles gesloten. In Bangkok is tien uur het tijdstip waarop ik normaal gesproken uit eten zou gaan. Dat was even wennen. De zon gaat ook elke dag stipt om zes uur onder, dus als je iets buiten wilde zien of een park wilde bezoeken, moest je daar rekening mee houden.’

Heb je een cultuurschok meegemaakt?

‘Het moeilijkste was de omvang van Bangkok. In Rotterdam zijn er misschien één of twee grote evenementen per maand, en daar kun je rekening mee houden. In Bangkok was er bijna elke dag wel iets dat ik wilde doen. Ik moest leren mijn energie te verdelen. Accepteren dat het oké was als ik een galerieopening of een filmvertoning miste, omdat ik zes dagen achter elkaar op pad was geweest en rust nodig had. Je kunt wel 30 jaar in Bangkok wonen en nog steeds niet alles gezien hebben.

De avond die ik zonder aarzelen nog eens zou meemaken, was een gratis galerijavond georganiseerd door het Franse kunstinstituut. Het was hun laatste jaar en ze gaven alles uit wat er nog in het budget over was. Er waren zo’n 50 tot 100 galeries open, het vervoer ertussen was gratis en elke galerie bood gratis eten en drinken aan. Ik heb er acht uur lang met vrienden rondgelopen.’

Wat heb je van deze uitwisseling geleerd?

‘Ik denk dat het me heeft geleerd dat geluk echt bij jezelf begint. Niet bij een lijstje met dingen die je wel of niet hebt. Toen ik zag hoe mensen blij waren om met vreemden te praten, blij om een doorweekte toerist onder hun dak te laten zitten, blij om een avond lang politiek uit te leggen aan iemand die ze net hadden ontmoet, heeft dat me ertoe aangezet om het rustiger aan te doen. In Rotterdam had ik altijd haast. De opdracht afmaken, de stage-e-mail versturen, me voorbereiden op het examen. In Bangkok heb ik geleerd om van het moment te genieten zoals die is. En ik denk dat de cultuur daarbij heeft geholpen. Als ik mijn uitwisseling in Tokio of Hongkong had gedaan, waar de cultuur erg werkgericht is, had ik misschien zitten piekeren dat ik niet genoeg deed. De Thaise levensstijl heeft me gewoon geholpen om er vrede mee te hebben dat ik het rustig aan mocht doen.’

Wat zou je zeggen tegen studenten van de Erasmus School of Economics die een uitwisseling overwegen?

‘Ga gewoon. Ik heb nog geen enkel uitwisselingsverslag gelezen van een student van welke universiteit dan ook waarin stond dat hij of zij er spijt van had. Zelfs een stage of een minor kun je op andere momenten in je leven doen. Vier maanden in het buitenland wonen, omringd door anderen die hetzelfde doen, vrienden van vrienden ontmoeten die zelf op uitwisseling zijn in Japan of India, galerijavonden meemaken in Bangkok met een vriend die net uit Seoul is overgevlogen: dat kun je alleen nu meemaken. Over een paar jaar, als je een week in Tokio wilt doorbrengen, zul je geen tien mensen hebben die klaarstaan om je rond te leiden. Die kans ligt nu voor het grijpen, grijp hem gewoon.’