Testimonials

Professor Mop van Tiggele (1967) werkte na haar afstuderen aan Erasmus School of Law negen jaar als senior-gerechtssecretaris bij de Rechtbank Rotterdam en daarna twee jaar als juridisch adviseur bij Allianz Nederland Schadeverzekering N.V. Vanaf 2002 was zij als universitair docent verbonden aan het Verzekeringsinstituut aan de juridische faculteit van de Erasmus Universiteit Rotterdam, waar zij vanaf 2004 aan een proefschrift over ‘bewijsrechtelijke verhoudingen in het verzekeringsrecht’ heeft gewerkt. Op 20 juni 2008 is zij op dit onderwerp gepromoveerd. Dertien dagen na haar promotie voerde zij haar benoemingsgesprek met de Rector Magnificus en werd zij hoogleraar verzekeringsrecht in Nijmegen, een functie die zij combineerde met haar werk voor het Verzekeringsinstituut. Sinds 2012 is ze ook in Rotterdam hoogleraar verzekeringsrecht, als opvolger van professor Han Wansink.

Gepaste Rotterdamtrots

Professor van Tiggele is een echte Rotterdamse en koos heel bewust voor Rotterdam. Anders dan veel studenten nu wilde zij graag thuis blijven wonen. “Erasmus betekent echt wat voor me, mijn vader werkte tijdens mijn studie toevallig als sloper (renovatiesloop) in het Tinbergen Building. Ik heb sowieso een gevoel van ‘gepaste Rotterdamtrots.’ Ik kom uit het Oude Noorden en werkte 3,5 dag per week op Dansacademie de Klerk, een begrip in Rotterdam.” Van Tiggele was de eerste die ging studeren uit haar familie. Na haar vwo heeft zij eerst een jaar de secretaresseopleiding gedaan. “Mijn vriendje moest eerst een jaar in dienst en op deze manier konden we tegelijk gaan studeren. Hij koos voor economie, ik voor rechten.”

Hoewel Van Tiggele zelf toegeeft dat dit wel heel ‘zoet’ klinkt, bleek het wachten het wel waard, want haar vriendje van toen is haar man van nu. Maar waarom koos Van Tiggele na een jaar wachten dan voor rechten in plaats van economie? “De studie paste goed bij mijn taalgevoel. Wat me verder aansprak, was dat ik zou leren hoe het zit, wat je wel en niet mag. Daar ben ik wel van teruggekomen, aangezien iedere jurist weet dat ‘hoe het zit’ afhangt van de omstandigheden van het geval.”

Geen verzekeringsrecht

Van Tiggele heeft de studie als een “leuke, prima studie” ervaren. Ze vond het vooral leuk dat je de ruimte had veel keuzevakken te doen, iets wat nu minder is. Veel van die keuzevakken koos ze met het oog op een carrière bij de rechtbank, een carrière die ze later ook gehad heeft. Ze schreef haar scriptie bij Jolande Uit Beijerse, die later haar achternicht bleek te zijn. Wat vooral opvalt aan haar studietijd is dat zij “heel wel overwogen” niet het vak verzekeringsrecht heeft gevolgd tijdens haar studie, terwijl dat nu haar leerstoel is. Tijdens haar werk voor Allianz heeft ze dit vak ingehaald. Door toeval kwam ze bij Allianz terecht. “Ik reageerde op een vacature, maar de mevrouw met wie ik sprak dacht dat ik beter ergens anders paste. Ik werd doorverbonden, mocht langskomen en de volgende dag werkte ik bij Allianz.” Op dezelfde toevallige manier kwam ze terug bij de faculteit. “Met toestemming van Allianz volgde ik het eerder niet gevolgde vak verzekeringsrecht. Daar bleken ze een vacature voor docent te hebben en bij het inleveren van mijn tentamen werd ik daarvoor gevraagd.” Daar zei Van Tiggele volmondig ‘ja’ op: “ik heb al mijn hele leven docent willen zijn. Op de dansschool vroeger gaf ik al vanaf mijn 15e les. Ik kan me goed inleven in het niveau van mijn studenten en probeer ze structuur te bieden. Vervolgens daag ik ze uit het toe te passen op een (moeilijke) casus. Ik vind onderwijs écht leuk.”

Rotterdamse gereedschap

Via een toevallige omweg de wetenschap in en dan ook nog als eerste uit de familie die ging studeren na haar promoveren gelijk hoogleraar, je zou er jaloers van kunnen worden. Toch gun je het Van Tiggele van harte, door haar vriendelijke uitstraling en de manier waarop ze (zoals ze het zelf zegt) in haar eigen ‘gekkigheid’ is blijven geloven. Zelf zegt ze: “wat ik mooi vind is dat ik met mijn eigen Rotterdamse gereedschap eigenlijk alles kan. Als je maar met structuur werkt en problemen kunt analyseren kun je van een leeg scherm een boek maken. Het is niet altijd makkelijk, het is ook hard werken. Wat ik dan nodig heb is dat ik het even kan laten rusten, dan lukt het uiteindelijk allemaal.” Op de vraag wat Van Tiggele aan studenten wil meegeven moet ze even nadenken. Dan zegt ze: “het mooiste is als studenten in zichzelf blijven geloven. Blijf in je kracht geloven en wijk niet teveel van jezelf af omdat je denkt dat het zo moet. Dat heb ik ook niet gedaan.” Daarnaast geeft Van Tiggele aan dat ze het fijn vindt om studenten persoonlijk te leren kennen en dat ze het ook mooi vindt aan de master Aansprakelijkheid & Verzekering dat die mogelijkheid daar is. Tot slot wil ze nog aangeven dat “het een fijne universiteit is hier, met een mooi combinatie tussen theorie en praktijk.”

Publicatiedatum: 9 april 2014

Professor Han Wansink (1946) is emeritus hoogleraar Verzekeringsrecht. Op een uitstapje van een paar jaar bij een verzekeringsmaatschappij in Amsterdam en een half jaar bij een verzekeringsmaatschappij en een advocatenkantoor in New York na is professor Wansink zijn hele werkzame carrière in dienst van Erasmus School of Law geweest. Ook zijn studie heeft hij in Rotterdam genoten. Daarnaast werd hij in 2003 voor één dag in de week hoogleraar Verzekeringsrecht aan de Universiteit Leiden naast zijn aanstelling bij Erasmus School of Law. Die functies heeft hij tot aan zijn emeritaat in 2011 gecombineerd. Hij werd opgevolgd door professor Mop van Tiggele.

Geen modelstudent

Professor Wansink is één van de eerste studenten aan Erasmus School of Law. De faculteit werd in 1963 opgericht, Wansink begon in 1964 met studeren. Hij koos voor Rotterdam omdat zijn vader voor de oorlog hier ook gestudeerd had. “Daarnaast stond de rechtenstudie in die tijd bekend om de praktische inslag en de combinatie met economie die daar gemaakt werd. Ik heb veel andere dingen gedaan dan studeren, nauwelijks college gevolgd, maar een prachtige tijd gehad. In die zin was ik misschien niet de modelstudent van nu.” Naast zijn studie is Wansink ook een jaar lid van de Senaat van het Rotterdams Studenten Corps geweest. Toen Wansink van dat jaar terug kwam was Wansink de universiteit letterlijk en figuurlijk ‘kwijt.’ “Tijdens mijn senaatsjaar verhuisde de universiteit van de Pieter de Hoochweg naar zijn huidige locatie op campus Woudestein. Dat is min of meer langs mij heen gegaan.” Vervolgens deed Wansink (weliswaar zonder begeleiding) een jaar over zijn scriptie om vervolgens af te studeren. “En dan wordt academisch schrijven later je beroep!”

Verzekeringsmaatschappij 

Na zijn afstuderen ging Wansink in dienst en werd officier juridische zaken bij de luchtmacht in Duitsland . Toen de dienstplicht erop zat ging Wansink werken als rechterhand van de directiesecretaris bij een verzekeringsmaatschappij in Amsterdam. “Ik had het idee dat ik wel meester in de rechten was, maar dat ik nooit meer iets met het vak zou doen. In die functie was ik echter nog best juridisch bezig en dat bleek ik erg leuk te vinden.” Om die reden solliciteerde Wansink op een vacature voor wetenschappelijk medewerker op het gebied van het verzekeringsrecht aan Erasmus School of Law, waar net de bijzondere leerstoel Verzekeringsrecht was gevestigd en daar werd hij aangenomen. “Toen ik daar was aangenomen ging het werkelijk als een tierelier. Op een gegeven moment werd mij echter gezegd dat als ik hoogleraar wilde worden, ik wel moest promoveren.” Wansink had het idee om een proefschrift te schrijven over consumentenbescherming in Amerika. Om die reden ging hij een half jaar op uitwisseling naar New York. “Daar schreef ik een mooi artikel over consumentenbescherming, maar ik zag het uiteindelijk niet zitten om daarop te promoveren. Ik heb daar eigenlijk niks meer mee gedaan.”

Cum laude

Wansink promoveerde een aantal jaren later in 1987 op de juridische aspecten van  de aansprakelijkheidsverzekering bij Prof. Clausing met Prof. Slagter als co-promoter. Dat deed hij cum laude. “Dat verbaasde mijn vrienden wel, want ik was een zesjes en zeventjes student en had tot dan  toe alleen een 8 voor vervoersrecht gehaald bij Prof. Schadee, een buitengewoon inspirerende man. Mijn boek wordt nog altijd veel gelezen en gebruikt in de rechtspraktijk en “gaat richting een vierde druk.” Twee jaar na zijn promotie werd Wansink in 1989 bijzonder hoogleraar Verzekeringsrecht  en dat is hij gebleven tot aan zijn emeritaat. Hij heeft verder veel nevenfuncties (gehad), waaronder raadsheer plaatsvervanger bij het Hof Den Haag en lid van de Tuchtraad Assurantiën. Wansink heeft het idee “dat de wijze waarop de stof tegenwoordig behandeld wordt veel leuker is dan in mijn tijd. Veel interactie, veel zelf aan de slag. Vroeger was het in de juristerij belangrijk veel te weten en veel kennis hebben. Tegenwoordig staat dat allemaal in makkelijk toegankelijke  databanken en moet je dus vooral creatief zijn om je te onderscheiden. Analytisch denken, verbanden leggen, dat is nu belangrijk. Bij de master Aansprakelijkheid en Verzekering hebben we daar veel aandacht voor en ik vind dat het onderwijs daar ook wel op ingericht moet zijn.”

Publicatiedatum: 9 april 2014

Bert Westendorp (1952) is belastingadviseur bij Loyens & Loeff. Tevens is hij oud managing partner bij datzelfde bedrijf en oud voorzitter van de vereniging Trustfonds Erasmus Universiteit Rotterdam. Bert Westendorp is geboren en getogen in Enschede. Zijn roep om ‘daar te zijn waar het gebeurt’ bracht hem naar Rotterdam. Het economisch profiel van Rotterdam maakte de rechtenstudie in Rotterdam ideaal, Westendorp is dan ook bedrijfsjuridisch afgestudeerd. Na afronden van zijn studie heeft Westendorp nog fiscale economie in Tilburg gestudeerd.

Christiaanse

Professor Christiaanse (naamgever van de fiscale studievereniging Christiaanse-Taxateur) wekte bij Westendorp de interesse voor het belastingrecht op. Vandaar dat hij na zijn studie aan de slag ging bij wat toen Loyens & Volkmaars heette. Westendorp is zijn hele carrière bij hetzelfde kantoor gebleven en heeft ook veel in het buitenland doorgebracht. Zo heeft hij in New York, Curaçao, Hong Kong en Jakarta gewoond en gewerkt. Westendorp was de eerste managing partner van het na een fusie ontstane Loyens & Loeff. Na zijn aftreden in 2003 is hij terug de praktijk als belastingadviseur ingegaan, die praktijk is hij nu langzaam aan het afbouwen. Daarnaast is hij voorzitter van de vereniging Trustfonds Erasmus Universiteit Rotterdam geweest. Dat is in de ogen van Westendorp een nuttig instituut dat ervoor zorgt dat jonge talentvolle wetenschappers al snel bijzonder hoogleraar kunnen worden. Daarnaast geeft het Trustfonds subsidie waarmee vooral de start van projecten mogelijk gemaakt wordt.

Optimaal genoten

Westendorp heeft zoals hij het zelf zegt “optimaal genoten” van de studententijd. Hij woonde in een studentenhuis aan Haringvliet en had daar een leuke tijd. Hij studeerde nominaal en was penningmeester van het Rotterdamsch Studenten Corps. Daarnaast was Westendorp actief in sport, hij hockeyde bij Leonidas. Zijn studententijd heeft Westendorp veel gebracht. Door rechten is hij in het vak van belastingadviseur beland. Daarnaast heeft hij veel vrienden, latere collega’s en zelfs zijn vrouw via zijn studie leren kennen. Westendorp is over de studie in Rotterdam erg tevreden, vooral de combinatie van rechten en economie heeft hij veel baat van.

Probeer dingen uit

Wat Westendorp aan studenten wil meegeven is dat het belangrijk is om zowel nu als later van je studie en je werk je hobby te maken. Het is namelijk uiteindelijk toch hetgene dat je iedere dag moet doen. De rechtenstudie biedt je veel mogelijkheden. Je kunt er vele kanten mee op, zo kun je (naast de klassieke togaberoepen) terecht bij de overheid, in het bedrijfsleven, maar ook een internationale carrière behoort tot de mogelijkheden. Wat Westendorp zelf nog bijzonder vindt is dat iets kleins dat tijdens zijn studie niet enorm belangrijk leek, zoals de hoorcolleges van professor Christiaanse, hem voor de rest van zijn leven in belangrijke mate beïnvloed hebben. Als niet Christiaanse, maar iemand anders hem zo geraakt hadden, dan had Westendorp bij wijze van spreken een hele andere carrière kunnen hebben. Tot slot is het vanzelfsprekend van belang om te genieten van je studententijd. Kijk ook goed om je heen. Dit is de tijd waarin je het je kunt veroorloven om ook andere dingen te doen, dingen uit te proberen, schroom vooral ook niet om dat te doen.

Publicatiedatum: 6 maart 2014

Fatima Moreira de Melo (1978) is een Nederlands oud-hockeyspeelster. Tegenwoordig is ze het gezicht van Zinzi en van PokerStars. Terwijl ze op topniveau hockeyde heeft ze haar rechtenstudie afgerond aan Erasmus School of Law (ESL). 

Rotterdam

Geboren in Rotterdam was het voor Moreira de Melo logisch om in Rotterdam te gaan studeren. “Mijn ouders hebben niet gestudeerd en stimuleerden mij daarom om te gaan studeren. Ze zagen dat iedereen die ver komt heeft gestudeerd en dachten dat een studie daarom wel handig zou zijn.” Daarnaast is Moreira de Melo leergierig, ook wel een beetje streberig en wil ze altijd de beste zijn. Haar passie ligt als je diep in haar hart kijkt niet bij rechten, maar bij geneeskunde. “Voor die studie ben ik in totaal drie keer uitgeloot. Ik heb daarnaast ook gevoel voor rechtvaardigheid en daarom koos ik voor rechten. ” In haar eerste jaar ging ze veel naar hoorcolleges, werd ze lid van Laurentius en haalde ze haar eerste jaar op één vak na in één jaar. In haar tweede jaar volgde haar doorbraak als hockeyster, toen ze werd geselecteerd voor oranje. Hierdoor verschoof de focus van studie naar sport en stopte zij ook bij Laurentius.

Doorzetter

Problematisch voor Moreira de Melo was dat het trimestersysteem werd ingeruild voor een semestersysteem. “Hierdoor had je tentamens in de winter en de zomer, net de momenten dat ik vaak met oranje weg was. ” Moreira de Melo vroeg en kreeg ook toestemming om tentamens op een ander moment te maken, maar studie en sport was toch lastig te combineren. Uiteindelijk heeft zij ieder jaar één derde van een studiejaar afgerond. Het toont wel haar doorzettingsvermogen dat ze uiteindelijk wel de studie afrondde. Ze studeerde strafrechtelijk af, bij Jolande Uit Beijerse. “Zij was ontzettend lief, betrokken, maakte persoonlijk contact. Ik voelde me door haar enorm gesteund.” Inhoudelijk heeft Moreira de Melo niet zoveel aan de studie gehad (“ik heb een eigen bedrijf, dus achteraf had ik meer aan ondernemingsrecht gehad”), maar het heeft haar wel gevormd. “Ik had al een brede interesse en de studie heeft mijn blik verbreed. Je leert goed te relativeren, hoofd- van bijzaken te onderscheiden en de maatschappij beter te interpreteren. Ik zie mede door de studie de maatschappij nog steeds als een sociaal contract.”

Leven na hockey

Na haar hockey carrière heeft Moreira de Melo zich op een commerciële carrière gestort. Ze is het gezicht van Zinzi en van PokerStars en is ondernemer met haar eigen bedrijf Fatima Performance BV. Ook de hockeywereld heeft ze nog niet helemaal vaarwel gezegd, zo analyseert ze nog bij het WK hockey. Op de vraag wat ze aan studenten wil meegeven zegt Moreira de Melo meteen: “pas op voor een te grote studieschuld! Geniet, maar met mate. Ik heb meer mensen met een studie- dan met een gokschuld gezien. Dat geeft je een achterstand als je gaat werken, maar het is ook een last voor de maatschappij.” Daarnaast constateert ze dat mensen vaak een geplaveid pad bewandelen: “het lijkt soms wel of het leven gescript is. Neem iets meer tijd en durf je eigen pad te volgen. Het gaat uiteindelijk om balans in je leven, niet om hoe andere mensen vinden dat jij je leven moet leiden.”

Publicatiedatum: 23 april 2014

Fred Westerbeke (1962) was sinds 2011 hoofdofficier van justitie bij het parket in Rotterdam en staat sinds 2014 aan de leiding van het Landelijk Parket. Daarvoor heeft hij diezelfde functie bekleed in Utrecht. Westerbeke heeft zowel voor het openbaar ministerie (OM) als voor de politie gewerkt. Geleidelijk heeft hij steeds een stap omhoog op de maatschappelijke ladder gezet. Zijn opleiding in de rechten genoot deze specialist op het terrein van opsporing en vervolging in Rotterdam, aan Erasmus School of Law.

Middenstanders

Westerbeke komt uit wat hij zelf noemt een “typisch middenstandsgezin.” Zijn ouders waren wijnhandelaren en in zijn jonge jaren stond Westerbeke zelf geregeld in de zaak. Mede op advies van zijn vader (“middenstander kun je altijd nog worden en je kunt goed leren”) besloot Westerbeke de Nederlandse Politieacademie te volgen. Nadat hij de politieacademie afgerond had ging Westerbeke als politieman aan de slag in Rotterdam Zuid, waar hij al vroeg een leidinggevende positie bekleedde. Om zich verder te ontwikkelen schreef hij zich in als avondstudent aan Erasmus School of Law, daar behaalde hij in 2,5 jaar zijn doctoraal (zijn propedeuse had hij eerder al in Utrecht afgerond).

Toen Westerbeke zich bij de examenadministratie meldde om zijn bul aan te vragen, werd hij er op gewezen dat hij 0,01 punt tekort kwam om cum laude af te studeren. Door een vak waarvoor hij vrijstelling had alsnog met een 8,0 af te ronden studeerde hij cum laude af. Later werd Westerbeke aangesteld als oprichtingsdirecteur ad interim van het Centraal Justitieel Incasso Bureau (CJIB), hij trad daarbij in dienst van het ministerie van Veiligheid en Justitie. In die periode behaalde hij ook zijn MBA/MBI titel bij de Rotterdam School of Management. Ook werkte hij in deze periode samen met Lodewijk Rogier aan de invoering van de Wet Mulder. Hierna maakte Westerbeke de overstap naar het OM en werd hij Officier van Justitie in Rotterdam. Na vijf jaar keerde Westerbeke terug naar de politie als plaatsvervangend korpschef in Kennemerland . Vervolgens vervulde hij dezelfde functie bij het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD).

Terug naar de roots

In de tussentijd hield Westerbeke altijd een lijntje met het OM, met de gedachte ooit wel terug te willen. Dit leidde er uiteindelijk toe dat hij hoofdofficier van justitie in Utrecht werd. Daar heeft hij voor zijn gevoel te kort gezeten (2 jaar), omdat toen het verzoek kwam om in Rotterdam dezelfde functie te bekleden. Daarmee ging Westerbeke terug naar zijn roots. In 2014 kwam de stap naar hoofdofficier van justitie bij het Landelijk Parket van het OM op zijn pad. In zijn ogen heeft hij nu de mooiste OM baan in Nederland. De opleiding aan Erasmus School of Law heeft Westerbeke gevormd, daardoor heeft hij een goed gevoel bij de faculteit. De mix van verdieping op de inhoud en ervaring in de praktijk werkte goed voor Westerbeke. Daarmee is de opleiding aan Erasmus School of Law een van de belangrijkste steunpilaren onder zijn carrière. Hij merkte dat de opleiding hem een goede basis voor zijn werk als officier van justitie meegegeven heeft, ook al is hij niet strafrechtelijk afgestudeerd. Wat hem aanspreekt in Rotterdam is de combinatie tussen het denken en het doen.

Kansen

Wat Westerbeke aan huidige studenten wil meegeven is dat “als je een kans krijgt je niet moet aarzelen: als het goed voelt moet je die kans pakken.” Westerbeke is er van overtuigd dat als je je best doet je kansen krijgt, ook tegenwoordig. Die kansen komen echter niet vanzelf, je moet ze afdwingen.

Publicatiedatum: 4 februari 2014
Aangepast: 4 januari 2016

Mr. Pauline van der Meer Mohr  was voorzitter van het College van Bestuur van onze eigen Erasmus Universiteit Rotterdam (EUR). In haar carrière was zij, voordat zij in dienst van de EUR trad, zowel actief in de juridische sector als in het bedrijfsleven (bij Shell, TNT en ABN AMRO). Momenteel is zij, naast een aantal andere functies, non-executive member of the board bij de HSBC bank in Londen.

Concertpianiste

De keuze voor de studie Rechtsgeleerdheid in Rotterdam was, zoals Pauline van der Meer Mohr zelf zegt, “er één gedreven door negatieve keuzes.” Van der Meer Mohr wilde in eerste instantie helemaal geen rechten doen, ze wilde concertpianiste worden. Nadat zij was aangenomen aan het conservatorium lonkte echter te weinig perspectief: “Ik had nog geen groot concours gewonnen, in concertorkesten zit meestal geen vleugel en het leven als pianolerares was een doembeeld.”

Vandaar dat Van der Meer Mohr op het laatste moment toch besloot een universitaire studie te volgen. Ze koos voor Rechtsgeleerdheid omdat ze eigenlijk geen idee had welke kant ze op wilde en met rechten het perspectief breed bleef. De keuze voor Rotterdam was een recalcitrante. Pauline van der Meer Mohr zat namelijk in Den Haag op school en vrijwel haar hele klas ging ‘automatisch’ naar Leiden. Daardoor besloot Van der Meer Mohr om “in ieder geval niet naar Leiden te gaan.”

Erkenning

De studie ging voor Van der Meer Mohr pas leven in wat toen nog de doctoraalfase heette, daarvóór omschrijft zij de studie als ‘vooral saai’. “In die tijd kozen veel studenten op een wat ongemotiveerde manier voor een studie Rechtsgeleerdheid. Het curriculum aan de EUR was onvergelijkbaar met wat er tegenwoordig wordt aangeboden, zowel qua vorm en didactiek als qua inhoud. Het waren docenten als Eva van der Dussen en Wiek Slagter die het recht lieten leven. Zij gaven context en legden uit waarom het recht ertoe doet.”

Van der Meer Mohr kwam er in haar verdere loopbaan achter dat zij “meer generalist dan specialist is en meer geïnteresseerd is in de mens dan in de rechtsvraag.” Laatstelijk was Pauline van der Meer Mohr de voorzitter van het College van Bestuur van de Erasmus Universiteit Rotterdam. Ze vindt het “buitengewoon boeiend om eindverantwoordelijkheid in een bestuurlijk complexe organisatie te mogen hebben.” Haar werk aan de universiteit kende extern veel snijvlakken, zowel met de politiek als het bedrijfsleven. “De universiteit is een academische gemeenschap met een zekere mate van orde. De ordeningstaak ligt bij decanen en het College van Bestuur. Ik vond het een groot voorrecht deze formidabele instelling te mogen dienen en een stem en een gezicht te mogen geven.”

Taal is zeg maar echt mijn ding

Van der Meer Mohr heeft in haar carrière veel aan de rechtenstudie gehad. “Rechten vormt en scherpt het denken. Ik let altijd op de kleine lettertjes, op argumenten, op taal. Ik houd van mooi, elegant en zorgvuldig taalgebruik. Taal is zeg maar echt mijn ding, in de woorden van Paulien Cornelisse. Procederen, pleiten, onderhandelen, (re-)organiseren, medezeggenschap vorm en inhoud geven, besturen, conflicten beslechten, toezicht houden: voor bijna alles wat ik in mijn loopbaan heb gedaan is de kiem gelegd aan de Erasmus Universiteit Rotterdam.”

Van der Meer Mohr wil studenten meegeven “dat het goed is uit te vinden waar je echt veel plezier in hebt, dan zal je er vanzelf goed in worden. Succes volgt het plezier. Het klinkt misschien als een cliché, maar haal er vooral ook uit wat erin zit, want het gaat zo ontzettend snel voorbij.”

Publicatiedatum: 28 februari 2014
Aangepast: 26 april 2018

Prof. dr. Elaine Mak promoveerde in 2008 cum laude aan Erasmus School of Law. Zij is tot juni 2016 aan de faculteit verbonden gebleven. Eerder studeerde zij al cum laude af in de Rechtsgeleerdheid aan Erasmus School of Law en deed zij twee aanvullende masters in Frankrijk. Ze won de EUR-onderzoeksprijs 2008 en in 2009 een Europese Thesisprijs van de European Group of Public Law. Ook kreeg ze als studente en als promovenda meerdere grants (beurzen). Per 1 januari 2014 volgde de volgende stap in haar carrière toen ze aan Erasmus School Law benoemd werd tot bijzonder hoogleraar Empirische studie van het publiekrecht, i.h.b. van rechtsstatelijke instituties. Inmiddels is Elaine Mak hoogleraar aan de Universiteit Utrecht.

Inspiratie

Studeren in Rotterdam was voor Mak “geen principiële afweging.” “Rotterdam was dichtbij waar ik woonde en mijn broers studeerden ook in Rotterdam, net als mijn vader in de jaren 80 deed.” De vader van Mak studeerde rechten in de avonduren en zette vervolgens als advocaat een eigen praktijk op, die hij maar liefst 25 jaar heeft gedraaid. “Zijn gedrevenheid inspireerde mij. Daarbij zag ik dat je als advocaat echt iets voor mensen kunt betekenen.” Ondanks dat ze geen advocaat geworden is, was dat wel de aanleiding om rechten te gaan studeren.

Mak vond de rechtenstudie een inhoudelijk boeiende studie. “Wel heb ik lang gezocht naar wat me écht inspireerde. Ik kon goed leren en haalde goede cijfers, maar dat betekende nog niet dat ik ook wist wat ik echt leuk vond om in een baan mee verder te gaan. Dat ik goed terecht ben gekomen, heeft overigens niet alleen met talent te maken, maar ook met hard werken en een beetje geluk. Uiteindelijk is talent geen prestatie, ervoor gaan om je ambities te realiseren is dat wél.” Eigenlijk kwam het moment dat ze ontdekte wat ze wilde voor Mak pas na haar studie in Rotterdam, toen zij zich in Parijs verder verdiepte in het rechtsvergelijkend staatsrecht en het doen van onderzoek. In Rotterdam heeft zij veel aan prof. Jeanne Gaakeer (thans bijzonder hoogleraar rechtstheorie Erasmus School of Law) gehad, voor wie zij als student-assistente werkte. “Van Gaakeer heb ik heel veel geleerd. Zij heeft me gestimuleerd om verder te kijken en om mezelf te ontwikkelen. Dat gaf zelfvertrouwen.”

Hoogleraar

Haar tijd in Frankrijk heeft Mak goed gedaan, want bij terugkomst wist ze zeker dat ze wilde promoveren. Dat deed ze bij prof. Marc Loth (thans hoogleraar in Tilburg) op een onderzoek naar de doorwerking van New Public Management-uitgangspunten in het rechtsstatelijke kader voor de rechterlijke organisatie. Na haar promotie verrichtte zij met een subsidie onderzoek naar rechtspraak en globalisering, waarover in 2013 haar tweede boek verscheen. Tevens ging ze in 2009 aan de slag als promovendicoördinator aan Erasmus School of Law. Mak was betrokken bij de opbouw van de Graduate School, waarvan zij sinds 1 januari 2014 directeur is. Met haar leeropdracht als bijzonder hoogleraar bouwt Mak voort op haar eerdere empirische en rechtsvergelijkende onderzoek. Zij trekt haar onderzoek breder door niet alleen te kijken naar de rol van rechters, maar naar die van alle rechtsstatelijke instituties.

Aan studenten wil Mak meegeven dat niet alles in het leven te plannen is. “Het balletje rolt en dat kun je maar een beetje beïnvloeden, maar dat maakt het ook juist boeiend.” Daarnaast vindt Mak het belangrijk dat studenten tijd nemen om te reflecteren. “Kijk af en toe terug naar de activiteiten waarin je jezelf hebt kunnen laten zien, daar kun je van leren voor in de toekomst.” Tot slot geeft Mak mee dat niet alles aan je latere werk leuk zal zijn. “Realiseer je dat ook. Uiteindelijk is natuurlijk wel belangrijk dat je een plek vindt waar je het over het algemeen naar je zin hebt en om dat op waarde te schatten.”

Publicatiedatum: 16 juni 2014
Aangepast: 26 april 2014

Mr. Jolande van Loon heeft in 1990 de studie Rechtsgeleerdheid (civiel) aan Erasmus School of Law afgerond. Na haar afstuderen kwam ze bij toeval terecht op een notariskantoor in haar geboorteplaats Gouda. Daarop heeft zij de avondstudie Notarieel recht aan de Vrije Universiteit in Amsterdam in 1992 afgerond. Datzelfde jaar waagde zij de sprong van het kleine notariskantoor in Gouda naar NautaDutilh waar zij kandidaat-notaris werd. Voor NautaDutilh heeft zij zowel in Rotterdam als in Amsterdam gewerkt. In 1996 kreeg zij het aanbod van Loeff Claeys Verbeke om bij hen in Rotterdam te gaan werken. In 1998 zat zij nog een paar maanden in New York. In 1999 verliet ze het kantoor om de sectie Notariaat bij het toenmalige Ploum Lodder Princen op te richten. In 2000 is zij benoemd tot notaris en sindsdien is zij niet meer weggegaan bij Ploum.

Thuis wonen

Jolande van Loon komt oorspronkelijk uit Gouda. Ze koos voor Rotterdam omdat dat dichtbij was en omdat ze graag bij haar ouders wilde blijven wonen. Tijdens de Eurekaweek werd ze echter zodanig gegrepen door het studentenleven dat ze alsnog op kamers ging en lid werd van de studentenvereniging S.S.R. Ze maakte er een sport van om een hele nacht ‘door’ te gaan, maar dan toch gewoon de volgende dag in college te zitten. Naast haar studie was ze veel aan het werk, vooral in de horeca.  Die levensstijl merkte ze wel in haar studie, want na twee jaar behaalde ze maar net haar propedeuse. De omslag kwam toen ze in haar vierde studiejaar mentor werd van een groep eerstejaars avondstudenten. Ze realiseerde zich dat als ze zo doorging deze studenten haar zouden gaan inhalen. Dat motiveerde haar dusdanig dat ze daarna eigenlijk alleen nog maar achten en negens haalde.

Na haar civielrechtelijk afstuderen wilde ze de advocatuur in. Het bleek echter moeilijk een baan te vinden, waarna ze naar Italië vertrok. Bij terugkomst hadden haar ouders hun huis verkocht via een notaris en bij deze notaris ging Van Loon aan de slag. Naast haar werk studeerde zij in de avonduren Notarieel recht. “Dat heb ik in een jaar gedaan en ging erg goed, want niets is zo leuk als het direct kunnen toepassen wat je leert.”

Handen uit de mouwen

Via het kleinere kantoor in Gouda ging Van Loon naar NautaDutilh, waar ze het goed naar haar zin had. Na vijf jaar maakte ze de overstap naar wat toen Loeff Claeys Verbeke heette. “Op een gegeven moment kon ik mee naar Allen & Overy, maar ik wilde heel graag in Rotterdam blijven. In Amsterdam duurt alles langer, in Rotterdam is het handen uit de mouwen en gáán.”

Ze heeft een goed gevoel bij de studie en Rotterdam. “Eigenlijk heb ik vanaf mijn achttiende jaar binnen een straal van vier kilometer van de universiteit gewoond en nu nog kan ik vanuit mijn slaapkamer de campus zien.” Ze heeft veel gehad aan vakken als schrijfvaardigheid en rechtspraktijk. Daarnaast heeft ze veel sociale vaardigheden opgedaan en heeft de studie haar geholpen een netwerk op te bouwen. “Een gezamenlijk verleden zorgt voor herkenning. Je realiseert je pas later hoe belangrijk dat is.”

Netwerken

Aan studenten wil ze meegeven dat het goed is om contacten te maken en te onderhouden. “Netwerken zijn heel belangrijk. Jij kunt een beroep doen op anderen en zij op jou. Door iets voor een ander te doen krijg je meestal ook wat terug. Dat geeft ook plezier in het leven. Ga er als student op uit, zoek een leuke bijbaan om praktische vaardigheden op te doen en wees actief. Ga naar alumnibijeenkomsten, kom achter je bureau vandaan, zet je in voor maatschappelijke doelen, ga op reis. Dat maakt het leven mooi.”

Publicatiedatum: 22 april 2014
Aangepast: 26 april 2018

Mr. Jeanette van Londen is advocaat bij AG Hart Advocaten & Adviseurs in Rotterdam. Zij is gespecialiseerd in arbeidsrecht, ondernemingsrecht en contractenrecht, meer specifiek op het gebied van franchise in de retail. Van Londen heeft al meer dan twintig jaar ervaring bij verschillende advocatenkantoren, want na haar afstuderen is zij vrijwel meteen de advocatuur ingegaan.

Volwassener

Jeanette van Londen legde een heel traject af voor zij op de universiteit belandde. Ze begon met de mavo, deed vervolgens de havo, het vwo en kon toen naar de universiteit. Zij was 21 toen ze begon met studeren en dat merkte ze. “Ik had het idee dat ik soms wat anders, volwassener op bijvoorbeeld bepaalde hoogleraren reageerde.”

“Op de een of andere manier heb ik van nature een bepaalde affiniteit met het recht gehad. Ik probeerde in mijn dagelijkse leven ook zoveel mogelijk geschillen te beslechten en balans te zoeken.” Het feit dat in Rotterdam veel aandacht voor economie was, gaf de doorslag om juist daar rechten te gaan studeren. Het eerste jaar doorliep Van Londen snel, waardoor ze besloot tijdelijk uit de studie te stappen. “Ik werd stewardess bij Transavia en heb in negen maanden tijd heel Europa gezien.”

Toch was Van Londen nog niet klaar met reizen, want ze bedacht tijdens haar studie ook in het buitenland te willen werken en studeren. “Nadat het niet gelukt was naar Tokio te gaan, kreeg ik de kans voor drie maanden bij een advocatenkantoor in Texas te gaan werken.” Daar leerde ze ook meteen dat een écht groot advocatenkantoor niet bij haar paste. In Nederland liep ze ook nog stage bij een groot kantoor, maar haar gevoel veranderde niet. 

Roze bril

Na haar afstuderen op bedrijfsjuridisch en privaatrechtelijk gebied heeft ze eerst een half jaar rondgekeken alvorens via een uitzendbureau aan de slag te gaan bij een advocatenkantoor. Daar deed ze vooral veel belastingzaken. Van Londen trof het niet, want het kantoor waar ze werkte, was het eerste advocatenkantoor in Nederland dat failliet ging. “Dat was het moment dat mijn roze bril verdween.”

Gelukkig voor Van Londen kon ze snel aan de slag bij een ander advocatenkantoor, waar ze heel veel jaren met plezier heeft gewerkt. In 2010 kwam de overstap naar AG Hart Advocaten & Adviseurs, omdat dat kantoor haar benaderde en het haar leuk leek om daar aan de slag te gaan. Het bevalt haar goed. “Dit kantoor is middelgroot, maar wel het grootste op het gebied van franchise in de retail. Daar staan we ook echt om bekend.” 

Manier van denken

Van Londen heeft nog dagelijks profijt van haar studie. “Naast het recht is het ook een manier van denken die je aangeleerd krijgt. De advocatuur vergt een behoorlijke praktische benadering. Zo bestaat elk dossier immers ook uit feiten. “Als je de feiten kent, heb je de zaak al voor de helft gewonnen. Daarnaast heb ik het altijd erg belangrijk gevonden de wet als uitgangspunt te nemen en vanaf daar verder te gaan, met de jurisprudentie als eindpunt. Niet andersom.”

Aan studenten wil Van Londen meegeven dat het belangrijk is vooral je gevoel te volgen. “Als je een studie wilt volgen, doe dat dan! Ook hier geldt immers: waar een wil is, is een weg. Rechten is vooral een algemene ontwikkelingsstudie en dat is ook de kracht van de studie: het is heel ruim en beslist een verrijking van het leven. Ik heb een hele leuke studententijd gehad - mede dankzij mijn studentenvereniging S.S.R. - en dat is nog steeds waardevol.”

Publicatiedatum: 19 mei 2014
Aangepast: 26 april 2018

Prof. mr. Marielle Koppenol-Laforce is advocaat/partner bij Houthoff en hoogleraar Internationaal Commercieel Contracteren aan de Universiteit van Leiden. De basis voor haar carrière legde zij in de stad van haar geboorte, Rotterdam.

Rechten in Rotterdam

De keuze voor rechten in Rotterdam had voor Koppenol-Laforce verscheidene redenen. “Het was een deels negatieve keuze. Ik had onvoldoende B-vakken voor een studie in die richting, maar wilde geen taal of geschiedenis studeren. Op die wijze bleef rechten over. Daarnaast heb ik op een bepaalde manier altijd wat met rechten gehad. Ik vond het leuk om te debatteren over de maatschappij, na te denken over vraagstukken van recht en onrecht. Daarnaast was ik net getrouwd en mijn echtgenoot werkte in Rotterdam, waardoor wij daar gingen wonen. Tot slot had ik wel een vage notie van de ‘niet lullen, maar poetsen’ houding die bij Rotterdam hoort.”

Uiteindelijk is de keuze voor Rotterdam Koppenol-Laforce goed bevallen. “Alhoewel het begin teleurstellend was. Er was onderling onenigheid (de beroemde vis van Ter Heide heb ik dan ook gemist), we hadden weinig contacturen en weinig echt juridische vakken. Economie, statistiek, kennis en wetenschap voerden de boventoon. Net toen ik het met een gevoel van ‘is dit het nou’ wilde opgeven, kreeg ik Internationaal Privaatrecht van professor Wiek Slagter. Toen wist ik dat ik toch de juiste keuze had gemaakt.” 

Wiek Slagter

Professor Slagter bleek een cruciale rol in het academische leven van Koppenol-Laforce te gaan spelen. “Ik liep een keer bij hem binnen en toen dachten ze dat ik een andere ‘Koppenol’ was die kwam solliciteren voor de functie van student-assistent. Na een goed gesprek werd ik aangenomen, pas later kwam de persoonsverwisseling uit. Na mijn afstuderen werd mijn scriptie in de Kluwer Post Scriptum gepubliceerd en werd mijn student-assistentschap bij prof. Slagter omgezet in een parttime dienstverband als wetenschappelijk docent. Later werd dit uitgebreid tot een voltijdse aanstelling. Dat kwam goed uit, want tijdens mijn studie had ik reeds twee kinderen gekregen en de baan groeide mee. Later hoorde ik dat medestudenten daar bewondering voor hadden en kracht uit putten.”

Na het emeritaat van professor Slagter promoveerde Koppenol-Laforce in 1997 bij professor Vlas die tijdelijk als hoogleraar aan de EUR was aangesteld, naast zijn hoogleraarschap aan de VU. Vervolgens werd zij universitair hoofddocent (UHD). Al heel vroeg was zij actief binnen een van de facultaire politieke partijen en werd zij voorzitter van de faculteitsraad. In 1999 studeerde zij af in Notarieel recht aan de VU en in 2000 maakte zij de overstap naar de advocatuur.

De start in de advocatuur was voor Koppenol-Laforce ongelukkig, hoewel niet op het juridische vlak. “Mijn eerste zaak is een kernarrest van de Hoge Raad over het kernbeding (het arrest Weevers/Stous) geworden. Het kantoor waarbij ik partner was - Steins Bisschop Meijburg, gelieerd aan KPMG - ging failliet. Vervolgens kon ik bij Houthoff terecht, waar ik nu partner ben.” Ook de wetenschap bleef Koppenol-Laforce roepen, want ze bleef publiceren en vanaf 2003 gaf zij weer colleges aan de Universiteit van Leiden. Daar werd zij in 2010 benoemd tot hoogleraar.

Mogelijkheden

Aan studenten wil Koppenol-Laforce wel iets meegeven: “Besef dat je studeert, dat is iets heel anders dan leren voor tentamens. Je bent in een gezegende positie en hebt veel kennis binnen handbereik. Je doet jezelf (en de maatschappij) echt tekort als je daar geen gebruik van maakt. Voor enthousiaste leergierige studenten doet vrijwel iedere docent met plezier een stapje extra. Besef dus ook hoeveel kansen je hebt!”

Publicatiedatum: 19 mei 2014
Aangepast: 26 april 2018